This Is It (2009)

director: Kenny Ortega

genre: Documentary







Well this is it. If your were a big fan of Michael Jackson and wanted to see so badly, how his comeback live performance would be well here it is. But was the live performance going to live up to the hype? The answer is of course it would have. But are you really in the mood to spend 7 or 8 euros on this, just because he died and you cant wait to see it on youtube or from the video club. Paying money to see this, is just going to far.



The documentary follows the rehearsals, and the set up to Michael Jackson's comeback performance in London. The dancers, the choreography are all presented. How each number was going to be and in which manner. Michael's way of instructing the dancers and how deeply he wanted to make the live performance a true and magical spectacle. In so many words it shows almost everything about the live production.

What amazed me more than the classic dance numbers and the music, which ive heard and saw all before. Was the level of special effects at work. A lot of the musical numbers presented in various forms of special effects to emphaize on the song and climax the experience. All were very well done and felt like music videos. Lets not forget Jackson was always the type of guy that took the music video medium to another level. Also the fact that Jackson actually had acting talent is forgotten. As focused as he was in his dancing and singing. His acting always was spot on.



Now about the controversial issues surrounding Jackson. Which are not limited to only one issue. But I do wish to touch on a bit. The crazy rumors that made no sense and the intensity of the media to cover the story to death. Ok he passed away, shouldn't we just move on. Many great artists die, but we dont go crazy over them. Also the rumor that this wasn't Jackson and that it was a double is preposterous. The man was taking medication, he wasn't using a double. Its shows very well in the documentary that it was him. With closeups at times. Yes, his face is a mess and he looks like a chimp. But that doesn't mean that its a body double or whatever.

For what the documentary is and for what it try's to accomplish it's not terrible. But i still dont recommend it to anybody. There is no reason to further the crazy Jackson fever that has been going on like a wild fire, ever since he died. Even die hard fans should just rent the film and get it over with. He's gone, and he wasnt perfect. Lets not forget that once he died we forgot completly about the child subject. This guy wasn't made of gold. He was a musical genius that was weird, odd, fragile, unlucky to have a terrible father but not a man to be treated like a god.

Personal Rating:

Review by Paul

Anvil: The Story of Anvil (2009) Nyxtes Premieras 2009

director: Sacha Gervasi

genre: Documentary, Music

Never having heard of the band Anvil before, I wondered whats the story of this unknown band to many and is it important? The answer is yes and their story is a deep and sad one. The film shows of how the music industry are bunch of hyenas that don’t care about music, Anvil's bad luck and about how and no matter what happens in life you can still hope for the best. Anvil's tale is a true and remakrble story of a band that never quit no matter what came in their way.

The documentary starts off with numerous interviews from the likes of Lars Ulrich of Metallica, Slash of Guns and Roses and others. They all talk about the mythical band of Anvil and how great they were. But where did this great band go is the question. The documentary takes us then to find out where singer-guitarist Lips and drummer Geza are today. Back in Canada living their lives and trying to make ends meet. Sad is the the main word to describe their situation. Througout the documentary we see with how their coping with life how they respond to their old life and what they want from their future. Also the documentary is really a push for Anvil themselves to try to get back into the business and live the dream again.

Few times do you see really good music documentary that stays with you. Even fewer films about the music industry. Here director Sacha Gervasi makes a very interesting film about a band he truly loved. Back in the day he was a roadie of Anvil but afterwards has come to be a writer and now director with Anvil as first feature film. He does great job of bringing to light one of the great and forgotten heavy metal bands to new generations.

Anvil is very good metal band with talent but not a lot of luck. If you like metal music and love a good documentary, the story of Anvil will touch you and make you even more deeply understand what goes through minds of these artists when the only thing they got to live for is their dream. And to their luck after the documentary release they are once back in the spotlight opening for AC/DC and getting more fans as we speak. So enjoy and Metal on Metal is what I Crave!

Personal Rating:

Review by Paul

Home (2009)

director: Yann Arthus-Bertrand

writers: Isabelle Delannoy, Yann Arthus-Bertrand

narrator: Glenn Close

genre: Documentary









«Όχι μόνο το φαινόμενο της πεταλούδας μπορεί ανά πάσα στιγμή να παρατηρηθεί σε όλο του μεγαλείο, αλλά τελικά μπορεί να λάβει χώρα απαρτιζόμενο από οργανισμούς πολύ μικρότερους και δομικά απλούστερους από αυτόν μιας πεταλούδας, όπως ένα είδος βακτηρίου. Δράστε ανάλογα ». Θα μπορούσα να το αφήσω εδώ και να κλείσω με κάποια αποσιωπητικά. Η δύναμη αυτής της ταινίας είναι τόσο μεγάλη, που οποιοδήποτε παραπάνω σχόλιο-ακόμα και εύστοχο- θα μπορούσε να ήταν περιττό.





Το “Home” μας προσφέρει ένα δωρεάν ταξίδι σε πολλές γωνίες του κόσμου μας και, παράλληλα, μας υποδεικνύει με τρόπο αποστομωτικό τη σημαντικότητα ακόμα και του πιο μικρού κυττάρου πάνω σε αυτόν. Δεν είναι ένα ντοκιμαντέρ το οποίο περιορίζεται μόνο στο να παρουσιάσει μια σειρά εικόνων( όπως έχει ειπωθεί από πολλούς για το συγκεκριμένο), αλλά μας δίνει να κατανοήσουμε την έννοια της «αλυσίδας» στη φύση, τα προβλήματα που εμείς έχουμε δημιουργήσει, το μέλλον μας πάνω σε αυτό τον πλανήτη και πολλές εναλλακτικές οι οποίες υπάρχουν για να καταπραΰνουμε τις πληγές της Γης.





Η φωτογραφία(είναι πιο εύστοχος ο εν λόγω όρος συγκριτικά με αυτόν της σκηνοθεσίας) είναι κάτι το αξιοθαύμαστο. Η εικόνα σου «μιλάει», σε προκαλεί και σε καθηλώνει. Υπάρχει τόσο μεγάλη ποικιλία θεματικών ενοτήτων που παρουσιάζεται που δεν υπάρχει περίπτωση να μην σας καλύψει. Ο επαγγελματισμός είναι διάχυτος και επιδρά θετικότατα στο αποτέλεσμα. Ένα πιθανό αρνητικό στοιχείο το οποίο θα μπορούσαμε να αναφέρουμε είναι το ότι σε μερικά σημεία η εικόνα δεν συμβαδίζει απόλυτα με τα λεγόμενα του αφηγητή, αλλά αυτό περνά σαφώς σε δεύτερη μοίρα.





Για να είμαι ειλικρινής, ως προς την αφήγηση σε αυτού του είδους τα φιλμ έχω πάντα μια επιφύλαξη για την εγκυρότητα των στοιχείων. Κατά καιρούς παρατηρούμε την παραπλανητική χρήση στατικών, ποσοστών, αναλογιών κτλ που σκοπό έχουν την ΄πρόκληση πανικού. Παρόλα αυτά, η αφήγηση-παρουσιάζοντας πολύ μικρά «σκαμπανεβάσματα» στην απόδοσή της-πλαισιώνει την όλη προσπάθεια και περνά αποτελεσματικά τα μηνύματα που έχουν σχέση με την (πρό)δράση, την ενημέρωση, την συναισθηματική φόρτιση και την ...ζωή. Ο τόνος της φωνής, πράγμα πολύ σημαντικό, είναι αυτός που πρέπει, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα μυστηριακή και παράλληλα γοητευτική, η οποία σε κάνει να προσέχεις ακόμα περισσότερο το περιεχόμενο της αφήγησης.





Μουσικά, η ταινία παίρνει σχεδόν άριστα. Καταπληκτική γκάμα μουσικών επιλογών που περιλαμβάνουν από κλασσική κιθάρα και ανατολίτικους αμανέδες, μέχρι όπερα. Πετυχαίνει την διέγερση των αισθήσεων και σε απομονώνει γλυκά από το περιβάλλον σου για 1,5 ώρες και κάτι.





Μπορεί να ακούσετε απόψεις τελείως διαφορετικές με αυτήν εδώ. Τον λόγο δεν τον γνωρίζω. Πάντως, σας προτείνω να την δείτε οπωσδήποτε. Χωρίς κανένα παραπάνω σχόλιο.





Να σημειώσουμε ότι η ταινία προβλήθηκε/ κυκλοφόρησε παράλληλα στους κινηματογράφους, στην τηλεόραση, στο Internet και σε dvd την ίδια μέρα.





Και κάτι από την ταινία:





“It’s too late to be pessimistic…”





Καλή προβολή..!

Προσωπική βαθμολογία:

Review by Gamapi

Earth (2007)

director: Alastair Fothergrill, Mark Linfield

writer: Alastair Fothergrill, Mark Linfield

narrator: James Earl Jones

genre: Documentary







Γενικά είμαι τύπος των ντοκιμαντέρ. Πιστεύω ότι είναι η καλύτερη περιβαντολογική εκπαίδευση γιατί σου προσφέρει άμεσα εικόνες που μπορούν να σε συγκλονίσουν και να σε ευαισθητοποιήσουν. Βλέποντας μόνο τους αριθμούς από την παραγωγή του Earth καταλαβαίνεις ότι φτιάχτηκε από ανθρώπους που αγαπάνε τη δουλειά τους και δε κάνουν μια ταινία απλά για να τη κάνουν. Όταν ξοδεύεις 5 χρόνια από τη ζωή σου σε 200 μέρη του κόσμου και με 250 μέρες(!!) εναέριας φωτογράφησης τότε είναι σίγουρο ότι το αποτέλεσμα της δουλειάς σου θα είναι μαγικό.



Αν έπρεπε να δώσω έναν άλλο τίτλο στην ταινία αυτή θα της έδινα το : Ο γύρος του κόσμου σε 1μιση ώρα. Εικόνες απίστευτες από όλον τον κόσμο που το οποιοδήποτε στούντιο οπτικών εφέ του Hollywood δε θα μπορούσε καν να φανταστεί. Η εκπληκτική ομορφιά του κόσμου μας αναδύεται μέσα από τις πλέον σύγχρονους τρόπους κινηματογράφησης όπου με speed-up πλάνα και κάμερες όπου μπορείτε να φανταστείτε νιώθετε μέρος του συνεργείου.



Από τον παγωμένο Βορρά μέχρι τις ερήμους της Αφρικής και τον κατεψηγμένο Νότο, με μια μουσική που σε υποβάλει, η ομορφιά αλλά και η επικίνδυνη θέση του πλανήτη μας σε καθηλώνουν. Το μέγεθος του προβλήματος που αντιμετωπίζουμε δε μπορεί να γίνει ορατό στα κλουβιά που ζούμε και αυτό μας κάνει ελαστικούς και αδιάφορους πολλές φορές. Όμως όταν βλέπεις εικόνες όπως μια αρσενική πολική αρκούδα να προσπαθεί να περπατήσει πάνω στους λιωμένους πάγους λες και είναι κάποιο κουτάβι σου δίνουν να καταλάβεις ότι η κατάσταση έχει αρχίσει να εκτροχιάζεται σε σημείο που σε κάνει να απορείς αν μπορεί να διασωθεί τίποτα. Προσωπικά πάντως θα το σκεφτώ πάρα πολύ πριν ανοίξω πάλι το air-condition μου.



Είναι μια ταινία που συνιστώ ανεπιφύλακτα και που δικαιωματικά παίρνει τα 5 αστεράκια που για πρώτη φορά βάζω. Αν και παίζεται ακόμα σε κάποιους κινηματογράφους σίγουρα μπορείτε να τη βρείτε και σε DVD γιατί μετράει ήδη 2 χρόνια ύπαρξης. Αν και σίγουρα η εμπειρία της μεγάλης οθόνης θα αξίζει και το τελευταίο ευρώ.



Καλή Απόλαυση!!!

Tyson (2009)

director: James Toback

writer: James Toback

genre: Documentary, Sports

Life treats people in a odd fashion sometimes. You get everything you ever wanted and then you lose it. We forget sometimes that money isn’t everything and that rich people go through bad times as well. But some these people in the end realize there shortcoming and change and stride for a better life. Tyson is one of those people hoping now for a better life.

The whole film is the rise and fall of Mike Tyson. We see his beginnings as a kid being beat up and made fun of for his speech impediment. In juvenile jail he found the love for boxing to get his anger out and got his ticket to brighter road where he met later his first manager and father figure. But after his death it seems that his life just got derailed. From a being the youngest world champ to having a terrible marriage, going to jail and then biting Evander Holyefield ear. All the most important moments of Tyson career are captured.

After seeing this film I hope people who are pretty hateful to Mike Tyson will change their mind. Not knowing the whole story you can easily mislabel people. People have to understand that sometimes life is worse for others and not everybody learns all the valuable lessons in life till later on. I mean yes he did do stupid things and he did say pretty racy and horrific things as you can see in the film. But not all of us have the benefit of having strong characters or a education. Tyson had no other way to protect himself from things he didn't know how to face except with anger example his mentors death, mangers and wife backstabbing him. Also there are a lot of interesting info in the film about Tyson. How he got the first heavyweight title while he was suffering from a STD.

In the end you see the catharsis and feel for tragedy his life is. He accomplished most of his dreams, didn’t die young like others in the ghetto as he mentions in the film. But he did the worst thing he let himself down and his fans. Mike Tyson was a god in the ring but he knew he couldn’t control himself. The lifestyle, the women, the money it’s sad to here him talk about all these things and now realize the mistakes he’s done after he’s lost everything. But it was nice enough for make it his life purpose to live for his kids.

I saw a tragic story in Tyson. One of the greatest boxers to pass and see him talk about it and go into to tears over his life is touching. Director James Toback did a swell job by letting Tyson tell the story with interviews and stock footage of his life. If your interested Tyson is a truthful and interesting documentary that shows Tyson life to its fullest and how even a knockout king can hit rock bottom.

Personal Rating:

Review by Paul

Religulous (2008)

director: Larry Charles

writer: Bill Maher

starring: Bill Maher

genre: Documentary







Η Ιστορία :

Ο Bill Maher υποδυόμενος τον εαυτό του, καταφεύγει σε χριστιανούς, εβραίους, μορμόνους, καθολικούς και σε κάθε άλλη θρησκευτική “κλίκα” και με κύριο στοιχείο του, το στοιχείο της αμφιβολίας και του ρεαλισμού, προσπαθεί να βρεί απαντήσεις και να δείξει πως όλη αυτή η ιστοριούλα για τον τύπο πάνω στα σύννεφα κάπου χάνει...

Η κριτική:

Θέλω να ξεκινήσω, λέγοντας ότι είμαι fan του είδους και πως μόνο και μόνο στο άκουσμα ενός ντοκυμαντέρ που καταπιάνεται με το θέμα της θρησκείας (και μάλιστα με κωμικό τρόπο), η ταινία με είχε ήδη κερδίσει.

Τον Bill Maher τον ξέρουμε απο το “Real time with Bill Maher” όπως επίσης και από το “Politically incorrect”, δύο shows του που κριτικάρουν πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, καυτηριάζωντας γεγονότα του σύγχρονου τρόπου ζωής μέσα από κωμικά πλαίσια.Σε αυτό του το εγχείρημα, καταφέρνει μέσα από 101 λεπτά να αναδείξει την σπουδαιότητα της γνώσης, όχι μόνο στα θρησκευτικά ζητήματα, που καλώς η κακώς απασχολούν όλους μας λίγο πολύ, αλλά και να προτρέψει άτομα κάθε ηλικίας και χρώματος στο να ανοίξουν τα μάτια τους στα όσα μας έχουν μάθει να “αγαπάμε”.

Δομικά, έχουμε να κάνουμε με ένα αρτιότατο ντοκυμαντέρ και κατά την γνώμη μου ίσως το πιο ξεκούραστο στο να το παρακολουθήσει κανείς. Ίσως σε αυτό να βοήθησε η ευφράδεια του Bill Maher, μιας και σε ένα ντοκυμαντέρ, κυρίαρχος παράγοντας είναι το πόσο ο αφηγητής / δημιουργός μπορεί να σε πάει εκεί που θέλει χωρίς να δημιουργήσει ένα κουραστικό, μη ουσιώδες στους θεατές κλίμα.

Ένα τεράστο σύν στο ντοκυμαντέρ αυτό, είναι η σκηνοθεσία του Larry Charles, γνωστό σε μας από την κωμική σειρά “Entourage” όπως επίσης και από το "Borat". Ειλικρινά, η σκηνοθεσία του στο Religulous με άφησε με το στόμα ανοιχτό καθ' όλη την διάρκειά του, για τον λόγω του ότι κάθε πλάνο του είναι ακριβώς όπως χρειάζεται, δίνοντας στον Bill Maher το κατάλληλο υπόβαθρο στο να αναδείξει κωμικά το θέμα.

Στο ντοκυμαντέρ αυτό, θα δείτε αναφορές σχεδόν σε όλα τα γεγονότα του χριστιανισμού, με αυτές να προβάλλονται και από τις δύο πλευρές, πράγμα που κάνει αντικειμενικό το όλο εγχείρημα του δημιουργού και επιπλέον θα μάθετε για κάποιες θρησκείες άγνωστες στον μέσοαστό / πίστευε και μή ερεύνα, έλληνα.

Άπειρες δόσεις γέλιου, απανωτά back to back γρονθοκοπήματα αλήθειας και μια τρομερά δεμένη σκηνοθεσία που εξυπηρετεί τον μέτρ του είδους στην ανάδειξη του θέματος, συνθέτουν το Religulous, μια must-see κατά την γνώμη μου κινηματογραφική απόπειρα.

Για τους γνώστες του είδους και συγκεκριμένα αυτούς που ψάχνονται λίγο περισσότερο με υπαρξιακά, θρησκευτικά και πολιτικά ζητήματα τους την προτείνω ανεπιφύλακτα, μιας και το Religulous θα τους θυμίσει σε έναν βαθμό το Zeitgeist, χωρίς όμως να αντιγράφει ή να το θυμίζει δομικά.

Κλείνοντας, θα 'θελα να τονίσω την σπουδαιότητα του Religulous, σε μια εποχή που άν και οι περισσότεροι θεωρούν τους εαυτούς τους ανοιχτόμυαλους και προοδευτικούς, συνεχίζουν να έχουν επιφυλάξεις στο θέμα της θρησκείας και με γνώμονα τα όσα τους “δίδαξε” ο ελληνικός τρόπος ζωής και οι οπισθοδρομικότατες παραδόσεις και πιστεύω, αντιδρούν στο άκουσμα και μόνο κάθε τι καινούργιου.

Το Religulous θα σας κρατήσει ευχάριστη συντροφιά σε όλη του την διάρκεια, χωρίς να σας κουράσει ούτε λέπτό και προσωπικά προτείνω να το δείτε είτε στις αίθουσες, είτε παρέα με τους φίλους σας μαζί με ένα ή και περισσότερα μπουκάλια κρασί, μιας και μετά η συζήτηση για τα όσα θα δείτε θα είναι αναπόφευχτη!

Καλή προβολή!

Προσωπική βαθμολογία:

Review by Kapapi