starring: Jesse Eisenberg, Andrew Garfield, Justin Timberlake, Arnie Hammer
genre: Biopic, Drama
The Social Network is not the kind of film I enjoy to review. It's one of those films that you don't have really anything particularly bad to say about it and also not the kind of film that has a defining feature to rave about. You could say that Aaron Sorkin's script is the defining feature but no one is going to be sold on who wrote the script but about how status updates were created.
starring: Jack Nicholson, Danny De Vito, Armand Assante
genre: Biopic, Drama
It's been a long time that I have wanted to see this film. As a gangster fan I always was intrigued with Hoffa and his connection to the mob. I didn't really no that much about him except of the fact that he was a union guy, that was in bed with mob and was buried in a football stadium. Which is a common joke in the U.S.. Now seeing the film I have better view on the man, behind the biggest union in U.S. history the Teamsters. Hoffa was a man with a dream and a goal that workers would have rights and not be taken advantage of and would be accomplished no matter who stand in his way.
As you can tell by the title, the film is about Jimmy Hoffa (Jack Nicholson), probably the most important or one of the most important men in American union history. The film follows Hoffa from his start of getting truck drivers to join the Teamsters union, to his fateful fall and prison time. The story is told threw flashbacks threw Hoffa's best firend and confidant Bobby Cicero (Danny De Vito). Bobby remembers all the important events of his life with Hoffa and how Hoffa changed his life and of other workers completely.
The film is directed by Danny De Vito. Here De Vito shows his talent in drama and directing besides the comedy which everybody knows him for. De Vito with Hoffa showed his class in handling a period piece biopic, of a controversial nature. It's sad that after seeing this film De Vito never managed to make something of a similar nature. He did make other very good films like Matilda or War of the Roses but nothing ever close to a historic nature as Hoffa.
Funny fact about this film is how Nicholson managed to get a Golden Globe nomination and an Razzie Nomination (Opposite of Oscars). Its incredible to think that there were two extreme reactions to his, in my opinion great performance. All of the performance as a matter of fact are very good and another bravo to De Vito to his direction of the actors and of his own acting in the film.
Once again im coming back to De Vito again and again in this review. But its because of the great job he did on the film. The way he tells the story and his direction choices that make this film so special and unique. De Vito's transitions, fade in's, flashbacks all help to get us immersed into the film and the period. Ηis storytelling is very much interesting because of the way characters interact with each other in the film. Never do we get ache of emotion or something not integral to the story from the characters. For example a chicle in most biopic films is for the historical person to go to bed at night to his wife and talk about his troubles. None of that kind of stuff is present in Hoffa. Just straight forward essential storytelling.
Hoffa is a visually interesting and intriguing story of a man who's anger got the better of him. Anyone interested in gangster films or even a tiny bit curious about union history in the U.S. should check Hoffa out.
starring: Paul Brettany, Jennifer Connelly, Martha West
genre: Drama, Biopic
Συνήθως, όταν ακούμε για μια ταινία βιογραφικού περιεχομένου, περιμένουμε να δούμε την ζωή του κεντρικού προσώπου - από την στιγμή της γέννησης του μέχρι το τέλος της - να ξετυλίγεται μπρoστά στο φακό αυτοτελώς. Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, βέβαια, οι ταινίες αυτές εστιάζουν σε κάποιο ή κάποια περιστατικά του κύκλου ζωής του ατόμου με το οποίο σχετίζονται. Το "Creation" μπορούμε να πούμε ότι ανήκει στην δεύτερη κατηγορία,
με σημαντικά σημεία διαφοροποίησης όμως, που δίνουν την εντύπωση του εντελώς νέου. Για να γίνουμε λίγο πιο σαφείς, το θέμα του φιλμ έχει ως εξής:
Ο Charles Darwin, έπειτα από πολλή μελέτη του φυσικού περιβάλλοντος και της όλης ζωής που αυτό χαρίζει και φιλοξενεί, είναι έτοιμος να συγγράψει το έργο του "On The Origins Of Species". Ο θάνατος της κόρης του, όμως, θα φέρει πολύ πίσω αυτή του την προσπάθεια και, παράλληλα, θα τον μετατρέψει σε σκιά του εαυτού του. Μέσα σε ένα περιβάλλον διαρκούς σύγκρουσης με τους γύρω του και με τον ίδιο του τον εαυτό, μένει μόνο να δούμε το πώς θα καταφέρει να ολοκληρώσει αυτό το επαναστατικό έργο.
Μιας και η συγκεκριμένη "ιστορία" τοποθετείται πολλά χρόνια πριν, ήταν φυσικό επακόλουθο ο σκηνοθέτης να δώσει στο σκηνικό και στην ατμόσφαιρα που θέλει να δημιουργήσει έναν διαφορετικό αέρα. Όλη αυτή η αριστοκρατική κατάσταση που επικρατούσε εκείνη την εποχή απεικονίζεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η εικόνα είναι "πεντακάθαρη", στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, και στα καίρια σημεία του έργου αποτυπώνει πλήρως ακόμα και την συναισθηματική κατάσταση των ηθοποιών που βρίσκονται στο πλάνο. Επειδή η ταινία έχει να κάνει, όπως αναφέρθηκε και πιο πάνω, με την φύση, είναι λογικό σε κάποια λίγα σημεία να θυμίζει ντοκιμαντέρ. Αυτό, φυσικά, το παρατηρούσε κάποιος σε μικρό βαθμό, αλλά σε σημείο που ταίριαζε απόλυτα με την ροή και το συνολικό πλαίσιο (π.χ. η αποσύνθεση ενός μικρού πουλιού).
Διαβάζοντας τα ονόματα των πρωταγωνιστών (τουλάχιστον τα δύο από τα τρία που έχουν γραφεί εδώ), δεν χρειάζεται να κάνουμε κάποια ιδιαίτερη σύσταση. Ο Paul Brettany (παίζει τον Charles Darwin) μας είναι ήδη γνωστός από τις ταινίες "A Beautiful Mind", "Dogville" και "Da Vinci Code". Προσωπικά μου είχε κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση στον Κώδικα Ντα Βίντσι (δεν κατάφερε, όμως, να σώσει την ταινία...), αλλά δεν ήταν ο ηθοποιός για τον οποίο θα "έτρεχα" να δω κάποια νέα ταινία που συμμετάσχει. Στο "Creation", όμως, "δίνει ρέστα". Εξαιρετική ερμηνεία σε όλες τις πτυχές του ρόλου, καμία υπερβολή και ιδανικό ταίριασμα. Η Jennifer Connelly (η γυναίκα του Δαρβίνου) ήταν απλά καλή. Δεν θεωρώ ότι κουράστηκε πολύ για να έχει την απόδοση που είχε. Για κανέναν λόγο, όμως, δεν χαλάει την ταινία. Ακόμα και με αυτή της την ερμηνεία, η ταινία παραμένει πολύ καλή. Ευχάριστη έκπληξη αποτελεί η μικρή Martha West. "Σήκωσε" όλο το βάρος της κόρης του Δαρβίνου και, γενικότερα, χειρίστηκε ώριμα τον ρόλο της.
Είναι, μάλλον, δύσκολο να είσαι δημιουργικός και ισορροπημένος σε έναν κόσμο ο οποίος είναι εναντίον σου. Ιδιαίτερα όταν οι ίδιες του οι αξίες στηρίζονται σε μη σταθερά θεμέλια, η προκατάληψη γίνεται ακόμα πιο έντονη. Είναι προσωπικό σου θέμα το πως θα βρεις την δύναμη να νικήσεις τους φόβους σου και να πείσεις το περιβάλλον σου για κάτι το τελείως ανατρεπτικό. Προτείνω να δέιτε την ταινία όχι μόνο για την καλλιτεχνική πλευρά της, αλλά και για την επιμορφωτική. Δεν πιστεύω ότι θα νιώσετε, ας πούμε, "ξενερωμένοι" μετά το τέλος της..!
I really dont know how to classify this film. Is it a biopic, a sports film, a history film? It's really a little bit of everything. And not only that, its also a odd movie choice from Clint Eastwood. Who I never though he would have done a Nelson Mandela film involving sports. But dont be fooled. This is still very much Mandela's story.
Right after S. Africa's first full democratic election. Nelson Mandela (Morgan Freeman) does his best to put the country back on track. He sees the hopes of his people and the displeasure and uncertainty of the white population. But always tried bring the two long fought sides together. One of the ways he achieved this was with helping the national rugby team be the world champion. An weird but effective method as we come to see in the film. Mandela develops a friendship with national team rugby captain Francois Pienaar (Matt Damon) and try's to instill leadership and hope in the team through him. His goal is to make the national rugby team a symbol for the country and for everybody to unify under it. And it so happens Mandela was right with his decisions of being so interested in sports. As this can be a lesson to all that even from sports can you bring hope to people for a greater tomorrow.
What I enjoyed so much about the film was the political and historidcal aspects of the story. I was less interested when the rugby matches started. What the S. Africans were going through and how they were reacting to Mandela's government on-both sides was much more interesting to me. Eastwood never made me feel attached to the game. I cared more for the characters then the important matches. If any part of the film made it less perfect it was its sports scenes. Anybody interested to see a true football/rugby film "Any Given Sunday" is the best, not Invictus.
It had been so long that Freeman had been connected to a Mandela biopic. Now that it finally happened people might be a bit surprised that this is not your typical biographical film. Even though it details the beginning of Mandela's government and his connections to rugby. We do get a good picture of who Nelson Mandela was and an interesting tale of how he made two hated sides unite and celebrate together through their national rugby team.
writers: Brock Norman Brock | Nicolas Winding Refn
starring: Tom Hardy | Matt King | Kelly Adams
genre: Action | Biography | Drama | Thriller
Η Ιστορία:
Δεκαεννιάχρονος νεαρός με το όνομα Michael Peterson αποφασίζει να ληστέψει το ταχυδρομείο, με όπλα του τον θερμόαιμο χαρακτήρα του και μια αυτοσχέδια καραμπίνα. Όλα αυτά γίνονται στην Αγγλία του 1974. Έπειτα από την αποτυχημένη του απόπειρα καταδικάζεται σε επτά χρόνια φυλάκισης,, που καταφέρνει να τα διογκώσει στον εξωπραγματικό αριθμό των τριαντατεσσάρων, εκ των οποίων τα τριάντα στην απομόνωση!Έτσι λοιπόν, όλα αυτά τα χρόνια ο Michael Peterson σιγά σιγά εξαφανίζεται και την θέση του παίρνει ο Charles Bronson που αντιπροσωπεύει το τρελλαμένο για δόξα alter ego του.
Η Κριτική:
Το Bronson αποτελεί την αληθινή ιστορία του κρατούμενου Michael Peterson, ο οποίος συνεχίζει ακόμα να βρίσκεται στην φυλακή και να κάνει ότι μπορεί για να συνεχίσει να είναι ο νούμερο ένα κρατούμενος της Αγγλίας.Στα της ταινίας τώρα.
Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία ακόμα ταινία του Nicolas Winding Refn, ο οποίος συνεχίζει και στο Bronson την ωμή και συνάμα σουρεαλιστική παρουσίαση των χαρακτήρων του και παράλληλα δημιουργεί έναν κόσμο που σε τρώει σιγά σιγά χωρίς να σου δίνει περιθώρια διαφυγής. Συνοδοιπόρος σε αυτό του το ταξίδι είναι αυτή την φορά ο καταπληκτικός Tom Hardy (βλέπε RocknRolla), ο οποίος για τον ρόλο αυτό άλλαξε τόσο πολύ και εμφανισιακά και κινηματογραφικά, κρατώντας στις πλάτες του το όλο σενάριο. Σε μια δήλωση του ο Hardy είπε: “Τhe opportunity to play such a complex and tormented real-life character was a unique challenge for me, and one that required a great level of commitment and understanding."
Κακά τα ψέματα όμως. Το Bronson θυμίζει σε αηδιαστικά μεγάλο βαθμό το αριστούργημα του Kubrick “A Clockwork Orange” χωρίς όμως αυτό να το κάνει να χάνει την προσωπικότητα του σαν ταινία και κατά την προσωπική μου άποψη ίσως να δίνει αφορμή για μελλοντικές συζητήσεις για την ταινία. Άλλωστε, το να επιχειρήσει κάποιος να μιμηθεί το Clockwork Orange και να μείνει ζωντανός δεν είναι και κάτι το εύκολο..
Σκηνοθετικά η όλη απόπειρα ήταν μαγευτική, με τα μονόπλανα και τις οπτικές εναλλαγές να δίνουν και να παίρνουν, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα παράνοιας και καλλιτεχνικής/ρετρό ονείρωξης. Σημαντικό παράγοντα σε αυτό παίζουν οι σκηνές με τον Charles Bronson να διηγείται την ιστορία του πάνω στο θεατρικό σανίδι και με κοινό του ένα άφωνο και συνάμα αρρωστημένο πλήθος, που απλά κάθεται και τον ακούει, χωρίς να αντιδρά σε οτιδήποτε. Η μουσική της ταινίας θα σας θυμίσει το Κουρδιστό Πορτοκάλι , μιας και αποτελείται από τα γνωστά κλασσικά κομμάτια που έχουμε συνηθίσει σε σκηνές παράνοιας, όπως επίσης και από mid-tempo disco κομμάτια που δίνουν μια “φρεσκάδα” στην όλη αρρωστημένη πλοκή.
Το cast της ταινίας ουσιαστικά αποτελείται μονάχα από τον Hardy, μα οι υπόλοιποι συντελεστές, αν και δεν έχουν κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στην ταινία, καταφέρνουν να δώσουν το στίγμα της τρέλας και της κοινωνικοπολιτικής αδικίας που έμμεσα θέλει να περάσει το όλο εγχείρημα, δημιουργώντας μια μάζα συναισθημάτων, η οποία ακολουθεί σαν “φόντο” τον Charles Bronson που απλά το διασκεδάζει!!
Ο Bronson λοιπόν, έχοντας κυριευτεί από την ακατανίκητη επιθυμία του για δόξα, κάνει ότι παιρνά από το χέρι του για να δυσκολέψει την ζωή του όλου συστήματος και να δείξει ότι πραγματικά αξίζει την αναγνώριση μιας σημαντικής περσόνας. Αυτό σίγουρα καταφέρνει να μας το περάσει η ταινία. Όμως κατά την γνώμη μου προσπαθεί ίσως περισσότερο από όσο θα έπρεπε να φανεί πρωτοποριακή και “κουλτουρέ” αν θέλετε, με αποτέλεσμα να αφήνει κάποια σημαντικά κενά, που πιστεύω πως θα συμπλήρωναν το build up των χαρακτήρων της.
Παρ' όλα αυτά, το Bronson αποτελεί μια πάρα πολύ καλή ταινία που άν είχε προσεχτεί λιγάκι περισσότερο σε σημεία της, θα αποτελούσε σημείο αναφοράς στις ταινίες του είδους. Αξίζει να την δείτε και για το όμορφο σενάριο και κυρίως για την καταπληκτική ερμηνεία του Hardy.
After a very interesting and deep Part 1, Part 2 fails in not changing rhythms and being repetitive. Just instead of a revolution working it fails. It saddens me that this happened. But I don’t think it’s so much Soderbergh fault with already difficult subject to implement on film but bad idea to split it into two parts instead of one cohesive story.
Che Part 2 follows Che (Benicio Del Toro) right after his adventure in the Congo which the film doesn’t tell that tale but of his imminent departure for Ecuador and his continuation of spreading revolution and ideals everywhere. In Ecuador it’s a different story for him than in Cuba for different reasons. He doesn’t start out with a such organized guerilla force as in Cuba. Nor a leader as Fidel or help from the communist party like he had in Cuba. In his time there he encounters many difficulties from almost every side that led to his eventual downfall.
What the first film did so well. Was it showed a documentary aspect of filmmaking to the guerrilla/Cuba scenes were you saw in depth what was happening with cutting into flashbacks and flash-forward of the U.N., Fidel and Che. Also there were interpersonal relationships of the characters. In Part 2 you only have the revolution to view which kind of seen in the first Part already, also there is not that much character development to leave to a repetitive and not so satisfying viewing.
I have mention that I hate when big movies get cut into two parts. It only ruins the experience and the result of a much better product. Most times a bigger and 4 hour movie will be better than a 2 parter film. Probably I would have enjoyed the films much differently if they were together. The first film is a uplifting drama of man trying to change things in Cuba and in the U.N. and various looks about his personality and character. And the second film a depressing tale of failure where we see the revolution in the same manner again. How many times do I need Che to be talking to civilians or training soldiers? If flashbacks were implemented I think it would have been a greater experience.
Soderbergh experiment of making biographical film didn’t go to complete failure. You do see and feel to who Che was and what he went through. The sets, the locations are all perfect. Its just that the splitting of films, the need of little bit better editing and need of something more in the second part would have surely made this one most memorable films of last year. But still Che is great piece of art that shows the downfall of one the most important revolutionary and you will enjoy this no matter your ideology because there is not biasim but true history.
Che Guevara’s story seems to have been aching to be made into a film. How is it that this revolutionary icon was not already immortalized on film? Well the truth is that it had to be the right guys who could do justice to his memory and at the same time make a somewhat of an different kind of biopic with more down to earth feel than most that we see.
Part 1 or just the “Argentine” takes place mostly during Cuban revolution. Che (Benicio Del Toro) rises in the Cuban army with his morale and rules that his men follow him for. We get to see also the first meeting between Castro and fellow revolutionaries as they plan for the Cuban revolution. Also the film flips back and forth from the revolution to Che’s time in New York where he addresses the United Nations adn have some very intense scenes. Throughout the film you hear Che giving an interview which gives insight into himself and what he think and acts like a voice over.
First of all this film has no propaganda or secret meanings at all. Which is a great thing. It shows the events as they happened. Events are taken as from Che’s memoirs and the filming of the events are in a very serious documentary style. A good choice by Soderbergh who makes into a very serious and dirty, down to earth tale of the fight for freedom in Cuba. Sometimes this method work but it fails somewhat in Part 2 of the story.
It’s sad how some films just get left out of spotlight because of their either controversial or of their truth telling nature. Not that this film is at all controversial in any bad manner. But because of its communist tale of freedom from oppressive dictators supported by the U.S.A. there is a reason why there was not a lot of publicity around it and could be the reason for why it was excluded from big award ceremonies like the Oscars or the Golden Globes.
Anybody who wants to see one of the gems of 2008 should check Che Part 1 and then go on too Part 2 to further the experience and see the final chapter in Che’s life memorable but also tragic life.
Το L'ennemi public n°1, αποτελεί το δεύτερο μέρος της πολυτάραχης ζωής του μεγαλύτερου “κινδύνου” που έχει συναντήσει η Γαλλία, δηλαδή του Ζακ Μεσρίν, που, συνεχίζοντας να προκαλεί την κοινή γνώμη μέσω των πράξεών του, καταφέρνει να θεωρηθεί από αστυνομία και κοινή γνώμη ως ο νούμερο ένα εχθρός του κράτους. Μια ζωή που οδεύει κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στον σωματικό θάνατο, επιδιώκοντας όμως την πνευματική και ιδεολογική καταξίωση σε έναν καθαρά καπιταλιστικό και χωρίς ανθρωπιά κόσμο.
Η Κριτική :
Το πρώτο μέρος της ταινίας (L'instinct de mort ), προσωπικά με έκανε να απορήσω για το πόσο καλό μπορεί να είναι ένα ευρωπαϊκό φίλμ, μιας και οι περισσότεροι περιμένουμε κάτι το άκρως δραματικό, βουτηγμένο στην σινεφιλιά και με νοήματα που για να καταλάβεις, θα πρέπει να έχεις ψαχτεί λίγο παραπάνω στο όλο θέμα. Επειδή έτυχε να δω το πρώτο μέρος της ταινίας μαζί με φίλους, άκουσα απόψεις του στυλ ότι ο Richet άλλαζε πολύ γρήγορα τα σκηνικά, δημιουργώντας έτσι νοηματικά κενά και ασάφειες, όπως επίσης το ότι ίσως θα ήταν πολύ καλύτερη η ταινία άν ήταν στα αγγλικά.
Εδώ όμως έρχεται το L'ennemi public n°1, για να διορθώσει όποιες τυχόν απορίες έχουν δημιουργηθεί στο πρώτο μέρος και να κλείσει το μεγάλο αυτό κεφάλαιο του Ζακ Μεσρίν.Ο θάνατος τον πλησιάζει κάθε λεπτό όλο και πιο πολύ και μιας και ο ίδιος το έχει καταλάβει, προσπαθεί να τελειώσει την ζωή του, δίνοντας της νόημα και ιδεολογική ουσία.Παρακολουθώντας το L'ennemi public n°1 συμπάσχεις με τον πρωταγωνιστή και ειλικρινά εύχεσαι να την γλιτώσει για μια ακόμη φορά. Όμως, όπως είναι γνωστό, κανείς δεν μπορεί να αλλάξει την ιστορία και έτσι μένεις θεατής της απίστευης αυτής “περσόνας” με το ρολόι που θα σημάνει το τέλος να χτυπάει καθε φορά και με μεγαλύτερη ένταση.
O Richet ακολουθεί μια πιό συνηθισμένη ροή σκηνοθετικά απ' ότι αυτής στο πρώτο μέρος, κατεβάζωντας ταχύτητα στην πλοκή, κάτι που το εξέλαβα θετικά, μιας και έτσι δίνει πάτημα στον Cassel και στον εξαιρετικό Amalric (Quantum of Solace) να εκφραστούν και να δώσουν μια πιο σκοτεινή πινελιά στο σενάριο.Η σκηνοθεσία του είναι εμφανώς πιο δεμένη και το μόνο που θα μπορούσα να της προσάψω είναι οι κάποιες σκηνοθετικές “ευκολίες” που επιστρατεύονται εδώ για να δώσουν μια πιο ανθρώπινη χροιά.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι τα δύο αυτά μέρη είναι πάρα πολύ καλύτερα από την πληθώρα αμερικάνικων ταινιών που θέλουν να περνιούνται για crime/drama αριστουργήματα και αυτό γιατί τα καλύπτουν όλα! Ελάχιστες φορές μου έχει τύχει να δω τόσο δεμένη και πολυδιάστατη σκηνοθεσία που να κάνει ακόμα και τον πιο “ανάλαφρο” θεατή να κολλήσει στην οθόνη.
Η ταινία, άν κοιτάξουμε το δέντρο, ασχολείται με την ζωή του Μεσρίν, μα το δάσος της όλης ιστορίας είναι η ατομική και πνευματική ελευθερία. Στην διάρκεια της, ο Μεσρίν θέλει να δείξει σε όλους ότι αυτό που κάνει δεν είναι ένα καπρίτσιο, μια διαρκή επιθυμία για έγκλημα, αλλά ένας ιδεογικός προορισμός που μόνο λίγοι μας έχουν τα κότσια να ακολουθήσουν,μιας και είμαστε κλεισμένοι σε όσα το κράτος και η κοινή γνώμη μας δείχνουν.Ο Μεσρίν πετάει το προσωπείο του καθωσπρεπισμού και με την απέχθεια του στο κράτους και τους μηχανισμούς καταστολής, αντιστέκεται σθεναρά μέχρι το τέλος του.
Θέλω να κλέισω εδώ, προτείνοντας σε όλους σας να δείτε την ταινία αυτή, μιας και έχει να σας δώσει άπειρα θετικά νοήματα για την ζωή που ζούμε και ίσως να σας προτρέψει να ακολουθήσετε έναν πιο δίκαιο και αλληλέγγυο τρόπο ζωής. Θα σας κάνει άλλωτε να αντιπαθήσετε τον Μεσρίν και άλλωτε να τον λατρέψετε, δίνοντας φως σε όσους οι ημιμαθείς θεωρούν απλά εγκληματίες και κοινωνικά αποβράσματα..
Θέλω να ξεκινήσω, λέγοντας σας ότι είχα καιρό να δω τέτοια ταινία και με αυτό εννοώ μια ταινία που να μην φοβάται να συγκριθεί με άλλες ταινίες/μεγαθήρια του είδους.Το L'instinct de mort ή Death Instinct άν θέλετε, αποτελεί το πρώτο μέρος εκ των δύο της κινηματογραφικής μεταφοράς της βιογραφίας του διάσημου στην γαλλία γκάνγκστερ/κλέφτη/αρτίστα του εγκλήματος Ζακ Μερίν ή Μεσρίν όπως συνήθιζαν να τον αποκαλούν.
Η Ιστορία :
Το πρώτο αυτό μέρος, μας ταξιδεύει χρονικά στην ζωή της μεγάλης εγκληματικής φυσιογνωμίας που ακούει στο όνομα Ζακ Μεσρίν, από την περίοδο του πολέμου της Αλγερίας, μέχρι τις αρχές του '70 στην Γαλλία.Μια ζωή γεμάτη από περιπέτειες και όσον αφορά την σχέση με την οικογένειά του, όπως επίσης και με την ζωή στην κλειστή τότε κοινωνία της Γαλλίας όπου οι ευκαιρίες ήταν ελάχιστες.Ένα ταξίδι όπου ούτε και ο ίδιος ο Μεσρίν έχει προσχεδιάσει και κάθε του κίνηση εξελίσσεται στην πορεία.
Η Κριτική :
Το L'instinct de mort δεν ανήκει στις σινεφιλιές όπως πολλοί νομίζουν, μόνο και μόνο επειδή είναι γαλλική, αλλά ανήκει στο είδος των ταινιών που σημάδεψαν τον κινηματογράφο λόγω των καταπληκτικών ερμηνειών, του πολύ καλά δομημένου σεναρίου και φυσικά των πολύ έντονων σκηνών δράσης, που (όπως το είδος επιβάλλει) κάνουν αισθητή την παρουσία τους από τις πρώτες κιόλας σκηνές.
Ο Jean Francois Richet δεν διστάζει να ξεκινήσει το ταξίδι του Μεσρίν δίνοντας ρετρό αισθητκή στις λήψεις του, δημιουργώντας ένα κλίμα που λίγοι μπορούν να αποδώσουν τόσο καλά και πέρα από αυτό, στην πορεία της ιστορίας δεν φοβάται να παίξει γρήγορα με τις αλλαγές των σκηνικών και καταστάσεων, όπως και με τα διάφορα φίλτρα της κάμερας, κάτι που κατά την γνώμη μου είναι αρκετά επίφοβο και μπορεί να οδηγήσει σε ασάφειες και σεναριογραφικά κενά.
Ο Cassel από την άλλη, δείχνει την κλάση του στο κινηματογραφικό σανίδι και θυμίζωντας μου μεγάλα ονόματα του χώρου, καταφέρνει να φέρει την ταινία σε πολύ υψηλά επίπεδα, αλλάζοντας διάθεση και εκφράσεις κατά την πορεία της, χωρίς να απογοητεύσει ούτε να φανεί ψεύτικος.Προσωπικά θεωρώ τον Cassel έναν πολύ ταλαντούχο ηθοποιό, που άν είχε γεννηθεί στην Αμερική θα είχε πάρει την αναγνώριση που του αξίζει απο το ευρύ κοινό και δεν θα περιοριζόταν στον χώρο των σινεφίλ και των “ψαγμένων” φοιτητών.Οι περισσότεροι τον γνώρισαν από το άκρως πολιτικοποιημένο La Haine όπου έκλεψε την παράσταση.Εδώ είναι ακόμα πιο ώριμος και πιο επαγγελματίας δίνοντας υποσχέσεις για πολλά ακόμα στο μέλλον.
Η ταινία αλλάζει προσωπεία και μεταπηδά από είδος σε είδος ανάλογα με την διάθεση και τις περιπέτειες του Μεσρίν, θυμίζοντας μας πότε ταινίες παρακολούθησης και αγνού ρεαλισμού και άλλοτε βγάζει το πιο ωμό της πρόσωπο με πιο γκανγκστερικά και old-school σκηνικά.Τα κλισέ έχουν πολύ μικρό ρόλο στην όλη πορεία της ταινίας και όπου παρατηρούνται, σε κάνουν να βαδίσεις μαζί τους χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.
Η μουσική της ταινίας είναι μινιμαλιστική και άκρως συνοδευτική, με αποτέλεσμα να δίνει έμφαση στα κυριότερα σημεία της πλοκής καλύπτωντας με ένα αέρινο πέπλο την σκοτεινή προσωπικότητα του μεγάλου εγκληματία.
Κλείνοντας, θέλω να πω ότι το L'instinct de mort θα σας εντυπωσιάσει, ακόμα και αν δεν είστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους ταινίες, μιας και η ειλικρίνεια που εκπέμπει, μαζί με την εξαιρετική ηθοποιία του Cassel θα σας κρατήσουν πολύ καλή συντροφιά τις 2 παρά κάτι ώρες που διαρκεί και στο τέλος θα συμπάσχετε με τον πρωταγωνιστή και θα περιμένετε με ανυπομονησία το δεύτερο μέρος της.
Εκεί που το Scarface συναντά τους Goodfellas, βρίσκεται το L'instinct de mort, με σκοπό του να μείνει στις καρδιές όλων σαν ένα μικρό διαμάντι του σινεμά.
starring: Sean Penn, Josh Brolin, Emile Hirsch, Diego Luna, James Franco
genre: Biopic, Drama
Ομοφυλοφιλία και ακτιβισμός. Δύο κατακριτέες έννοιες ακόμα και στην σημερινή εποχή, από μεγάλη μερίδα ατόμων με παρωπίδες και απο “βολεμένους” μικροαστούς, πνιγμένους στα κλισέ του σύγχρονου τρόπου ζωής.
Στο Milk λοιπόν, ανοιχτόμυαλοι μας αναγνώστες έχουμε και τις δύο αυτές έννοιες και μάλιστα στον υπερσυντέλικο.
Η Ιστορία: (spoiler alert): (συγχωρέστε με για το μέγεθος μα πιστέψτε με αξίζει)
Σαραντάχρονος ομοφυλόφιλος (Harvey Milk) το 1970 στην Νέα Υόρκη, με (όπως ο ίδιος υποστηρίζει) κανένα σπουδαίο επίτευγμα στην ζωή του , ερωτεύεται με μικρότερο ομοϊδεάτη του (James Franco) και αποφασίζουν, για να “βγούν απο την ντουλάπα” της καταπίεσης, να μετακομίσουν στον Σαν Φρανσίσκο, μια πιο ανοιχτόμυαλη πόλη για να ξεκινήσουν μια νέα ζωή .
'Ετσι λοιπόν, ανοίγουν ένα μικρό μαγαζί με είδη φωτογραφίας και αντιμετωπίζουν από το ξεκίνημα του, τον ρατσισμό απέναντι τους, λόγω των σεξουαλικών τους προτιμήσεων . Εδώ είναι και το σημείο, όπου ο Harvey Milk (Sean Penn), αποφασίζει να βάλει ένα τέλος σε όλο αυτό. Όντας ιδεολογικά ακτιβιστής, δημιουργεί ένα κίνημα στο Σαν Φρανσίσκο, το οποίο μποϊκοτάρει τον ρατσισμό(αντιδρώντας σε όσα μαγαζιά ήταν ενάντια σε αυτούς). Και καταφέρνει μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα να μαζέψει στο Κάστρο (περιοχή του Σαν Φρανσίσκο), μια τεράστια μερίδα ομοφυλόφιλων ακτιβιστών και ακτιβιστριών, όπως επίσης και να πάρει με το μέρος του πολλούς από τους ντόπιους.
Παρ' όλα αυτά, η αστυνομία (υποκινούμενη από το εν γένει ρατσιστικό και πιστό στον θεσμό της οικογένειας με την βιβλική έννοια -τρομάρα μας- , κράτος των Η.Π.Α), είναι αντιμέτωπη με το κίνμα του Milk. Έτσι, ακολουθούν επιθέσεις προς ζευγάρια ομοφυλόφιλων, με αποκορύφωμα να πέσει νεκρός, θύμα της αστυνομικής βίας, ένας υποστηρικτής της όλης κίνησης.
Αυτό, δίνει μια νέα τροπή στο όλο ήδη φορτισμένο σκηνικό, με αποτέλεσμα την συσπείρωση του κινήματος (και όχι την διάλυση του, όπως επιθυμούσαν οι αρχές ) και την επυθμία του Milk να κατέβει ώς υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στο Κάστρο (και μάλιστα ως ο πρώτος ανοιχτά ομοφυλόφιλος).
Έπειτα από δύο αποτυχημένες προσπάθειες (λόγω της κλειστής και καθ' όλα οπισθοδρομικής κοινωνίας, όπως επίσης και από την πολέμιο / θρησκόληπτη κατά των ομοφυλοφίων Αννίτα Μπράιαν) , μα με τον κόσμο να κλίνει προς το μέρος του κάθε φορά όλο και περισσότερο, ο Harvey καταφέρνει να εκλεγεί, δίνοντας ελπίδα σε όλο τον καταπιεσμένο σεξουαλικά πληθυσμό των ηνωμένων πολιτειών.Σε αυτή του την προσπάθεια βοήθησε το επιτελείο του που κατ' εμέ δίνει μια πολύ ευχάριστη νότα στο σκηνικό της ταινίας.
Όμως, αυτό είχε και το τίμημά του, καθώς έπειτα από την δεύτερη ήττα του ο Milk χάνει τον σύντροφό του και την θέση του παίρνει ο Jack (Diego Luna), μα το αποτέλεσμα δεν είναι παρά ένα υποκατάστατο για τον Milk. Από την άλλη, μαζί του στο συμβούλιο εκλέγεται ο Dan White (Josh Brolin), στο πρόσωπο του οποίου βλέπουμε μια καταπιεσμένη φιγούρα της πολιτικής, έναν τυχοδιώκτη θα λέγαμε,που από την πρώτη στιγμή εναντιώνεται με τον Milk φορτίζοντας το υπόβαθρο της ταινίας.
Σημαντικότερο σημείο της ταινίας είναι κατά την γνώμη μου το ψήφισμα της πρότασης έξι (proposition 6) . Εν ολίγοις, η πρόταση αυτή απαγόρευε στου ομοφυλόφιλους καθηγητές -και όχι μόνο- το δικαίωμά τους στην εργασία και τιμωρούσε επίσης τους υποστηριχτές τους.Εδώ παρουσιάζεται ένας αγχωμένος Milk, γεμάτος από πίστη μα και με τον φόβο συνάμα της πιθανής αποτυχίας να καταφέρει το ακατόρθωτο.
Απέναντι του βρίσκονται η εκκλησία που για άλλη μια φορά βρίσκεται αντιμέτωπη με κάθε τι φιλελεύθερο, η Αννίτα Μπράιαν, όπως επίσης και ο γερουσιαστής John Briggs (Dennis O ' Hare). Mε τον γερουσιαστή αντιμέτωπό του ο Milk φοβάται την ήττα, μιας και είναι ένας πολύ ικανός αντίπαλος.
Εν τέλει όμως καταφέρνει να μην περάσει το ψήφισμα με μια σειρά απο πολιτικές αναμετρήσεις και ανοιχτούς διαλόγους. Αυτό τον μετέτρεψε σε σύμβολο της gay, όπως και της πολιτικής κοινότητας, κάτι που τον έφερε αντιμέτωπο με την άμετρη φιλοδοξία του Dan White, ο οποίος έπειτα από την αποπομπή του από το δημοτικό συμβούλιο και μέσα σε ένα κλίμα σχιζοφρένειας,απογοήτευσης και εγωισμού δίνει τέλος στον Harvey Milk, όπως επίσης και στον συνοδοιπόρο και υποστηριχτή του, δήμαρχο George Moscone.
Η κριτική:
Το “Milk” είναι ίσως μία απο τις σημαντικότερες ταινίες που έχουν πάρει τον δρόμο τους στην μεγάλη οθόνη και κατά την γνώμη μου η καλύτερη ταινία του 2008.
Βασικά, το θέμα είναι από που να αρχίσει κάποιος να αναλύει και από που να τελειώσει.Έχουμε να κάνουμε με ένα αρτιότατο σενάριο ή καλύτερα αυτοβιογραφία, που ο ιδιόρυθμος Gus Van Sant καταφέρνει να αποδώσει με τρόπο ρεαλιστικό και συνάμα συγκινητικό.
Πρώτο πράγμα που προσέχεις είναι το cast της ταινίας. Βλέπουμε ονόματα όπως ο Josh Brolin που τον θυμόμαστε από την καταπληκτική του ερμηνεία στο No Country For Old Men, τον Emile Hirsch από το Into The Wild και τον James Franco γνωστό από Spider-man και από Pineapple Express.
Τα πλάνα του Gus Van Sant καθηλώνουν, δίνοντας στο ρετρό συναίσθημα άλλη διάσταση. Ο
φωτισμός και η φωτογραφία δένουν πανέμορφα με τις ερμηνείες και η μουσική είναι ακριβώς όπως θά 'πρεπε.Απλή και εκεί που πρέπει.Μεγάλη εντύπωση μου έκαναν τα αυθεντικά βίντεο της περιόδου που χρησιμοποιήθηκαν στην ταινία όπως και το ανατριχιαστικό ξεκίνημα της, με τον Sean Penn να αφηγείται τα όσα έχει περάσει σε μελοδραματικό τόνο.
Ας πάρουμε τώρα μια βαθειά ανάσα για να αναφερθούμε στον μεγάλο Sean Penn. Δεν θέλω να γίνω κουραστικός, για αυτό θα πω δυο λόγια μόνο.Εδώ έχουμε να κάνουμε με μία από τις μεγαλύτερες ερμηνείες που έχουν παιχτεί στην μεγάλη οθόνη με την προσωπική μου άποψη να είναι ότι αυτή η ερμηνεία συγκρίνεται μόνο με αυτήν του Al Pacino στο”άρωμα γυναίκας”.Ο Penn καθηλώνει, προβάλλοντας το μεγαλείο της έβδομης τέχνης σε έναν ρόλο που αν το σκεφτούμε δεν μπορούν να παίξουν πολλοί εκεί έξω.
Η άποψη μου είναι ότι η ταινία αδικήθηκε από τα ανήψια του θείου Oscar και άξιζε το αγαλματάκι για την καλύτερη ταινία.Δεν βλέπεις τόσο δεμένο σύνολο κάθε μέρα, μα υπάρχει η τάση σε τέτοιου είδους ταινίες (βιογραφικές), το αγαλματάκι να πηγαίνει στον πρωταγωνιστή (ας θυμηθούμε το άρωμα γυναίκας, το monster όπως και το περσινό There Will Be Blood ).
Κλείνοντας, το “Milk” είναι μια ταινία που θα πρέπει να δει κάποιος ,όχι μόνο για τις ερμηνείες ή για να περάσει καλά η ώρα του, αλλά για να γίνει καλύτερος άνθρωπος.
Την συστήνω ανεπιφύλακτα σε άτομα κάθε ηλικίας ή φύλλου μιας και η ομοφοβία δεν έχει εκλείψει, παρ' όλο που έχουμε φορέσει όλοι μας το προσωπείο του φιλελευθερισμού και του καθωσπρεπισμού.
Το “Milk” θα σας κάνει να δείτε τα πράγματα απο μια άλλη οπτική γωνία και θα σας κρατήσει πολύ ευχάριστη παρέα τις δύο και κάτι ώρες που διαρκεί.
