Donnie Darko (2001)

director: Richard Kelly

writer: Richard Kelly

starring: Jake Gyllenhaal, Maggie Gyllenhaal,James Duval, Jena Malone, Daveigh Chase, Drew Barrymore

genre: Drama, Mystery, Sci-Fi

How many films have you have seen that really left you with the simple following thought "what the hell... maybe I should go back and re-watch this, maybe I should read between the lines or maybe i should focus more on the film and let nothing distract my attention to this masterpiece". Well with the exception of the recent masterpiece Inception maybe not that many times do those specific thoughts happen. Donnie Darko is one of those films that requires our attention because of the mystery that surrounds it!

Donnie Darko (Jake Gyllenhaal) a teenager with some mental disorders who sees a psychiatrist and takes some medication has his life changed after a weird incident. One night he wakes up after hearing some strange voice, he sleepwalks out of his house where he meets a weird giant bunny rabbit Frank(James Duval )that tells him that the world is going to end in in 28 days, 6 hours, 42 minutes and 12 seconds while he was out sleepwalking something crashed into his house. The next morning having woke up walks back to his house where he finds it is being surrounded by firemen,the police and his family. His parents and his sisters Elizabeth (Maggie Gyllenhaal yes she is his sister in real life as well) and Samantha (Daveigh Chase) are surprised and happy to see him because a jet engine crashed to his room with no one knows how it really happened or where it came from. Things from there are taking a weird turn where Donnie sees more often Frank where he tells him what he should do changing Donnies personality and somehow manipulating him.

The acting in the film is wonderful as you really feel how troubled is the role of Donnie. In other words Jake Gyllenhaal plays his role damn good !You see him in love with his girlfriend (Jena Malone) you see him troubled being haunted by the nightmares/visions that he is having and you see him going psycho.Overall the whole cast plays great excluding some minor exceptions, but nothing is perfect in this world right?. The movie takes place back in 1988 and director Richard Kelly did a great job representing the late 80s also the soundtrack of film is fantastic!

I could keep writing but that would be a crime as I am keeping you away from such a great film! And I may accidentally throw some spoilers (how accidentally can that be anyway??) so find the movie, turn off the lights and focus on it! It really deserves your attention!

 

Personal Rating:

Review by G L

P.S. If anybody has the chance to see this film it would be my recommendation to see the Directors-Cut instead of the theatrical cut. The differences are minor but substantial. Enjoy!

P.S. by Paul

The Fourth Kind (2009)

director: Olatunde Osunsanmi

writer: Olatunde Osunsanmi

starring: Milla Jovovich | Will Patton | Hakeem Kae-Kazim | Corey Johnson | Enzo Cilenti | Elias Koteas

genre: Horror | Mystery | Drama | Thriller | Sci-Fi

Η Ιστορία:

Βρισκόμαστε στην Αλάσκα και συγκεκριμένα στην πόλη Nome, όπου ενώ θυμίζει μια οποιαδήποτε άλλη πόλη, είναι η μήτρα περίεργων δραστηριοτήτων και ανεξήγητων φαινομένων. Τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες είχαν παρατηρηθεί εξαφανίσεις ανθρώπων ,δολοφονίες και αυτοκτονίες χωρίς κάποιο συγκεκριμένο μοτίβο ή λόγο για κάτι τέτοιο. Κυρίαρχο πρόσωπο της ιστορίας μας είναι η ψυχολόγος Abbey Tyler , που έπειτα από τον τραγικό και συνάμα ανεξήγητο θάνατο του άντρα της (και αυτός ψυχολόγος) , προσπαθεί να ξανασταθεί στα πόδια της. Όμως παρατηρεί κάτι το περίεργο κατά την διάρκεια της ψυχανάλυσης σε άτομα της πόλης, τα οποία ενώ είχαν έρθει σε αυτήν για προβλήματα διαταραχής ύπνου έκρυβαν κάτι το αλλόκοτο, τρομαχτικό και ανεξήγητο αν θέλετε. Έπειτα από μια ακολουθία συνταραχτικών γεγονότων, τα οποία κάνουν ακόμα και τον πιο σκεπτικιστή να θέλει να ψαχτεί ακόμα παραπάνω, η ψυχολόγος προσπαθεί να βρει την άκρη του νήματος που ξετυλίγει το υπερφυσικό αυτό κουβάρι , όμως θα καταλάβει ότι δεν είναι και τόσο εύκολο.. Το The Fourth Kind είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία και ίσως μία από τις πιο περίεργες στην μελέτη μεταφυσικών φαινομένων και ψυχολογικών μελετών.

Η Κριτική:

Πάρα πολλοί βγήκαν να πουν ότι το The Fourth Kind θα είναι μια φτηνή απομίμηση του Paranormal Activity και ότι βγήκε τώρα για να προσπαθήσει να κλέψει λίγη από την δόξα του. Χωρίς όμως να προσπαθήσω να χρυσώσω το χάπι, πιστεύω πως όσοι μιλούσαν για κάτι τέτοιο, απλά δεν έχουν ιδέα για του τι λένε. Αυτό που συνδέει τις δύο ταινίες είναι μόνο και μόνο το πέπλο του ανεξήγητου και τίποτε άλλο.

Προσωπική μου γνώμη είναι (και μιας και ήμουν αυτός που έτυχε να κάνει κριτική και στις δύο αυτές ταινίες) ότι και οι δύο τους ήταν από τις πιο όμορφες εκπλήξεις τις τελευταίας χρονιάς, η κάθε μία με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο. Αυτό σας το λέει κάποιος που ποτέ του δεν ήταν φανατικός οπαδός των ταινιών τρόμου και κάποιος που πάντα έβρισκε κάτι που δεν έστεκε, είτε σκηνοθετικά είτε λογικά.

Όπως ανέφερα και πριν, το The Fourth Kind είναι βασισμένο σε αληθινή ιστορία και αυτό ήταν κάτι που ο σκηνοθέτης δεν φοβήθηκε να δείξει στο έπακρον. Καθ' όλη την διάρκεια της ταινίας ο θεατής βλέπει είτε αυτούσιες, είτε σε παραλληλία με το έργω σκηνές από τα πραγματικά γεγονότα που συνέβησαν τότε, όπως επίσης και μια συνέντευξη της πραγματικής πρωταγωνίστριας,που κατά την γνώμη μου το κάνει ακόμα πιο τρομαχτικό (αν δείτε τις σκηνές αυτές θα καταλάβετε τι εννοώ...).

Η Jovovich που υποδύεται την ψυχολόγο Abbey Tyler καταφέρνει να σταθεί επάξια στον δύσκολο αυτόν ρόλο και λέω δύσκολο γιατί έπρεπε να φέρει στα μέτρα της μια τόσο ιδιαίτερη ψυχολογικά προσωπικότητα και από την άλλη, μέσω των real-life σκηνών έπρεπε να φανεί όσο πιο πιστευτή μπορούσε. Πάντα την συμπαθούσα σαν ηθοποιό και στο The Fourth Kind δεν με απογοήτευσε, αν και σε καμία περίπτωση δεν ήταν ρόλος που κάνει την διαφορά. Το υπόλοιπο cast παίζει αξιοπρεπέστατα και ειδικά οι ασθενείς της, οι οποίοι είναι λες και έχουν στα αλήθεια κάποιο πρόβλημα..

Όσον αφορά την σκηνοθεσία η ψήφος μου είναι θετική, μιας και φαίνεται σε όλη την ταινία το πόσο πάλεψε όλο το συνεργείο να την κάνει να φανεί όσο πιο ρεαλιστική γινόταν και να μην “περάσει” ως μια ταινία θρίλερ του σωρού, που το μόνο της ιδιαίτερο χαρακτηριστικό ήταν το ότι είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Τα πλάνα του Osunsanmi είναι απόκοσμα και συνάμα επιβλητικά και ο τρόπος που τα έχει συνδέσει είναι αρτιότατος , ακόμα και αν η ταινία διαρκεί μόνο μιάμιση ώρα .Αυτό είναι κατά την γνώμη μου ίσως και το πιο δύσκολο κομμάτι σε μια ταινία τρόμου.

Το The Fourth Kind με έκανε να μείνω προσκολλημένος στην οθόνη σε όλη του την διάρκεια και σίγουρα μετά από το τέλος του ο ύπνος δεν ήταν και τόσο εύκολη υπόθεση..Δεν είναι το θρίλερ της δεκαετίας, ούτε και μια από τις καλύτερες ταινίας της χρονιάς. Καταφέρνει όμως πάρα μα πάρα πολύ καλά να περάσει τα μηνύματα που θέλει και να κάνει ακόμα και τον πιο “δύσκολο” θεατή να πεταχτεί από την θέση του σε αρκετές σκηνές. Είναι μια ταινία που σας προτείνω ανεπιφύλαχτα, ειδικά αν σας αρέσει η μίξη του μεταφυσικού με την κλασσική συνταγή ενός καλοδουλεμένου θρίλερ. Είναι μια ταινία που αξίζει πάρα πολύ για σινεμά με καλή παρέα και γερά νεύρα..

Καλή προβολή!

Υ.Γ: Συγχωρέστε με που δεν αποκάλυψα περισσότερα για την πλοκή.. Αν το έκανα αυτό δεν θα άξιζε να την δείτε μιας και είναι λεπτή η γραμμή που διαχωρίζει το spoiler με την ανάλυση σε αυτή την ιστορία! 

Προσωπική βαθμολογία:

Das weisse Band | The White Ribbon (2009)

Director: Michael Haneke

Writer: Michael Haneke

Starring: Christian Friedel, Burghart Klaussner, Rainer Bock

Genre: Crime, Mystery, Drama

Imaginarium of Doctor Parnassus(2009)

director: Terry Gilliam

writers: Terry Gilliam, Charles McKeown

starring: Heath Ledger, Christopher Plummer, Lily Cole, Tom Waits, Verne Troyer, Andrew Garfield, Johny Depp, Collin Farrell, Jude Law

genre: Adventure, Fantasy

Μια αυλαία ανεβαίνει έξω από ένα παρηκμασμένο κλαμπ του Λονδίνου και έτσι ξεκινάει η εξιστόρηση της ιστορίας του Doctor Parnassus (Christopher Plummer), ενός ανθρώπου που έκανε μια συμφωνία με τον διάολο ώστε να ζήσει αιώνια και να αποκτήσει μια μοναδική δύναμη. Την δύναμη να ελέγχει την φαντασία των ανθρώπων. Όμως η αθανασία και η δύναμη ήρθαν με ένα τεράστιο κόστος. Τη ψυχή της κόρης του, η οποία θα ανήκει στο διάολο στα 16 της χρόνια. Καθώς λοιπόν λίγες μέρες απομένουν για τα 16α γενέθλια της Valentina (Lily Cole) ο Parnassus προσπαθεί με τη βοήθεια ενός αγνώστου ονόματι Tony (Heath Ledger) , ο οποίος έχει ένα αμφίβολο παρελθόν, να τη σώσει.

Μπορώ να πω ότι αυτή τη ταινία την περίμενα πολύ καιρό να τη δω, και η ψυχολογία μου όταν μπήκα στην αίθουσα ήταν παραπάνω από τέλεια. Η αρχή της ταινίας με ικανοποίησε πλήρως. Πανέμορφοι τίτλοι και υποβλητική αρχή με διαβεβαίωσαν ότι θα απολαύσω ένα απίστευτο δίωρο. Αλλά δυστυχώς αυτή η αίσθηση δε κράτησε για πολύ…

Το μόνο πρόβλημα της ταινίας είναι το σενάριο. Ένα σενάριο που σε κουράζει και επαναλαμβάνεται αδιάκοπα καθώς εξαπλώνεται και πέραν της βασικής ιστορίας που όντας κλασσική ιδέα μπορούσε και μπορεί να προσφέρει ακόμα πολύ καλές ταινίες. Αποτέλεσμα λοιπόν αυτού του υπέραναπτυγμένου και βαριού σεναρίου είναι να παλεύει ο θεατής για να καταλάβει τι γίνεται ενώ χάνει πανέμορφες εικόνες της ταινίας.

Για τα υπόλοιπα κομμάτια της ταινίας δε μπορώ να πω τίποτε άλλο από Αριστούργημα. Σκηνοθεσία και κάμερα τόσο όμορφη και φαντασμαγορική όπως μόνο ο Terry Gilliam θα μπορούσε να επιδείξει, όπως έχει κάνει και στις άλλες ταινίες του. Εικόνες και Animation που θα σας γοητεύσουν και πραγματικά παρακαλούσα να κολλήσει ο προτζέκτορας ώστε να μπορέσω να δω όλες τις λεπτομέρειες της πανδαισίας χρωμάτων και εικόνων.

Η ηθοποιία ήταν εξίσου καλή με όλους του βασικούς πρωταγωνιστές να δίνουν από τις καλύτερες ερμηνείες της ζωής τους. Ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος έμεινα από τους Heath Ledger και Lily Cole. Ο πρώτος έδωσε μια ερμηνεία υπόδειγμα εξίσου καλή με αυτή του σκοτεινού ιππότη. Πραγματικά κρίμα για τον κινηματογράφο που έχασε αυτόν τον ηθοποιό. Η Lily Cole με την απίστευτη κουκλίστικη ομορφιά της αλλά και με μια ερμηνεία που με εξέπληξε πραγματικά έδωσε στη ταινία άλλη υπόσταση. Ο Christopher Plummer απλά έδωσε αυτό που περίμενα, μια άψογη ερμηνεία που τιμάει την καριέρα του.

Τέλος οι αντικαταστάτες του Heath Ledger έδωσαν ότι περίμενα από τον καθένα, παίζοντας τα διάφορα πρόσωπα του Ledger στις διάφορες φαντασίες . Ο Johny Depp στα λίγα δευτερόλεπτα, άντε λεπτά, που παίζει πραγματικά δεν δίνει τίποτα εκτός από έναν διάλογο. Ο Jude Law ,αν και ηθοποιός που δεν συμπαθώ ιδιαίτερα, έχει καταφέρει να με βάλει σε σκέψη για την κρίση μου με τις τελευταίες εμφανίσεις του, που όπως και σε αυτή ταινία ξετυλίγουν πτυχές ενός πολύ καλού ταλέντου. Ο Collin Farrell που είναι και ο αντικαταστάτης με τα περισσότερα λεπτά του συμμετοχής δίνει άλλη μια πολύ καλή ερμηνεία.

Εν κατακλείδι λοιπόν η ταινία καταφέρνει με κόπο να μη γίνει αριστούργημα ενώ με ένα ελάχιστα αλλαγμένο σενάριο θα μπορούσε να κλέψει τις εντυπώσεις τις φετινής χρονιάς. Αυτό που ίσως κατάστρεψε την ταινία είναι ίσως ο θάνατος του Ledger . Από μια ταινία ανεξάρτητης παραγωγής μετατράπηκε εν μία νυκτί σε κύκνειο άσμα του αδικοχαμένου ηθοποιού. Αν θέλετε να δείτε κάτι σοβαρό και καλό τότε σας προτείνω ανεπιφύλακτα την ταινία. Αν όμως θέλετε να περάσετε ένα ξένοιαστο βράδυ τότε πραγματικά αποφύγετε να δείτε αυτό το έργο.

Καλή Προβολή!!!!





Review by Gamapi

Paranormal Activity (2009)

Director: Oren Peli

Writer: Oren Peli

Starring: Katie Featherston | Micah Sloat

Genre: Horror | Mystery | Thriller

Η Ιστορία:

Η Katie και ο Micah, μετακομίζουν σε ένα καινούργιο σπίτι στο Σαν Ντιέγκο, όπου θα μπορέσουν να ζήσουν αρμονικά το υπόλοιπο της ζωής τους. Παρ' όλα αυτά, το νέο τους σπίτι κρύβει ένα μυστήριο συγκάτοικο, που από την αρχή κάνει αισθητή την παρουσία του και δείχνει ξεκάθαρα πως δεν συμπαθεί τους νέους του συνιδιοκτήτες..Η Katie πιστεύει πως αυτό που γίνεται δεν είναι τυχαίο, μιας και ισχυρίζεται πως από μικρή την “παρακολουθούσαν” εκδικητικά πνεύματα. Όλα αυτά λοιπόν κάνουν το ζευγάρι να επιθυμεί την άμεση λύση στο πρόβλημα αυτό. Έτσι, καλούν έναν ειδικό στα μεταφυσικά φαινόμενα και όταν αυτός καταλήγει στο ότι δεν είναι σε θέση να κάνει τίποτα και ότι το πνεύμα είναι πολύ ισχυρό, ο Micah παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. Με έναν πανάκριβο εξοπλισμό, αποτελούμενο από κάμερες,μικρόφωνα κ.τ.λ επιθυμεί να καταγράψει την συμπεριφορά του φαντάσματος / δαίμονα. Όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο, μέχρι που μπαίνει στο παιχνίδι ένα Ouija board , που φέρνει την περιπέτεια τους στα άκρα..

Η Κριτική:

Όλα αυτά σίγουρα σας θυμίζουν πολλές ταινίες. Η αλήθεια είναι πως σεναριακά τα έχουμε ξαναδεί σε πάρα πολλές ταινίες του είδους. Όμως δεν θέλω να μείνω κολλημένος σε αυτό το χαρακτηριστικό, μιας και κακά τα ψέματα, στις ταινίες αυτές το να πρωτοτυπήσεις είναι σχεδόν το ίδιο δύσκολο με τον τετραγωνισμό του κύκλου..Το Paranormal Activity το ήξερε καλά αυτό και παρ' όλα αυτά δεν θέλησε να αλλάξει κάτι. Κατά την γνώμη μου έκανε πάρα πολύ καλά!

Από την αρχή της ταινίας καταλαβαίνει κανείς και μάλιστα πολύ εύκολα, πως το στυλ της αγγίζει αυτό του Blair Witch, μόνο που εδώ δεν είμαστε σε ένα απόκοσμο δάσος, αλλά σε ένα τυπικό αμερικάνικο σπίτι. Το ότι την θυμίζει τόσο πολύ δεν με έκανε να δω το όλο εγχείρημα με αρνητική μάτια, μιας και το όλο σκηνικό με την κάμερα που ακολουθεί τους πρωταγωνιστές σε ότι και αν κάνουν και με την εντύπωση του ότι αυτό που βλέπεις είναι αληθινό, εξυπηρετούν σχεδόν το 80% του απώτερου σκοπού των ταινιών του είδους.

Σκηνοθετικά έχω να πω πολύ καλά λόγια, μιας και σε όλη την διάρκεια της ταινίας, οι επιλογές των πλάνων σε έκαναν να μένεις παγωμένος στην θέση σου, περιμένοντας το χειρότερο να συμβεί. Το μόνο λάθος κατά την γνώμη μου ήταν η μεγάλη διάρκεια των αρχικών σκηνών, που προσωπικά με έκαναν να κοιτάω την ώρα, περιμένοντας να συμβεί κάτι για να με κρατήσει στην οθόνη. Όμως εκεί που λες ότι δεν θα παιχτεί και τίποτα το ιδιαίτερο, ξεκινούν οι απανωτές καλές σκηνές και αναρωτιέσαι αν πρέπει να κοιτάξεις η όχι..

Έχουμε να κάνουμε επίσης με δυο αρκετά καλούς ηθοποιούς θα έλεγα, που με τον τρόπο τους δίνουν μια πάρα πολύ ρεαλιστική χροιά στην ταινία και επίσης με την χημεία που έχουν καταφέρνουν να μετατρέψουν το όλο σενάριο σε ένα οικογενειακό βίντεο. Αυτοί αποτελούν και το 99% του cast της ταινίας με μοναδική εξαίρεση των επιθεωρητή μεταφυσικής δραστηριότητας και την φίλη της Katie, κάτι που κάνει ακόμα πιο δύσκολο τον ρόλο τους. Η μουσική της ταινίας από την άλλη δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο και το μόνο που κάνει είναι να συνοδεύει το όλο εγχείρημα εκεί που χρειάζεται.

Το Paranormal Activity δεν είναι το υπέρτατο θρίλερ, δεν είναι καν μια από τις καλύτερες προσπάθειες που έχουν γίνει στον χώρο του τρόμου. Είναι όμως μια πάρα πολύ αξιόλογη δουλειά, που αν δεν είχε πάρει το τόσο hype όλο αυτό το καιρό, θα έμπαινε με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στις κινηματογραφικές αίθουσες και όχι με σκοπό του να αυτοαποδειχθει.

Εδώ μπαίνει και το άλλο θέμα. Πολλοί μπορεί να δουν την ταινία αυτή και λόγω του ιδιαίτερου στυλ της να μην τρομάξουν, η να μείνουν με την απογοήτευση της Thriller- ιστικης μετριότητας.. Ειλικρινά πιστεύω ότι αυτό είναι θέμα εμπειριών και προσωπικού γούστου πάνω από όλα και σε καμιά περίπτωση δεν θα έπρεπε να κρίνεται έτσι μια ταινία.

Κλείνοντας έχω να πω ότι το Paranormal Activity θα σας κάνει πολύ καλή εντύπωση, είτε είστε λάτρεις των ταινιών αυτών, είτε όχι και πιστεύω πως θα δώσει κάποια θετικά στοιχειά ακόμα και στους φανατικούς του τρόμου. Όσοι λοιπόν επιθυμείτε κάτι που θα σας σηκώσει την τρίχα δεν έχετε πάρα να περιμένετε να βγει στους κινηματογράφους .Οι υπόλοιποι αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία..

Καλή προβολή !!

Προσωπική βαθμολογία:

The Girl with the Dragon Tattoo (2009)

director : Niels Arden Oplev

writers : Nikolaj Arcel | Rasmus Heisterberg

starring : Michael Nyqvist | Noomi Rapace | Lena Endre

genre : Mystery | Drama | Thriller | Suspense | Crime

Ιστορία:

Τολμηρός δημοσιογράφος ανακαλύπτει σκάνδαλο, στο οποίο εμπλέκεται πολιτικά και οικονομικά μεγαλοεκατομμυριούχος.Έπειτα από αυτό, δικάζεται και του ορίζεται εξάμηνη ποινή λόγω αβάσιμων πληροφοριών. Στο διάστημα αυτό, του προσφέρεται η ευκαιρία από έναν εταιρικό μεγιστάνα να καθαρίσει το όνομα του, λύνοντας την υπόθεση της εξαφανισμένης;/δολοφονημένης; ανηψιάς του, η οποία παράτησε το πατρικό της χωρίς να αφήσει στοιχεία πριν από σαράντα περίπου χρόνια. Στο πλευρό του θα βρεθεί και η Lisbeth, μια “περίεργη” για τα κοινωνικά στερεότυπα κοπέλα, που μέσω του περίεργου και τσαμπουκαλεμένου άν θέλετε προφίλ της και των απίστευτων γνώσεων της στην πληροφορική θα προσπαθήσει μαζί του να λύσει το μυστήριο..

Η Κριτική:

Ποτέ μου δεν ήμουν λάτρης των σουηδικών ταινιών. Ιδιαίτερα όταν είδα πως η ταινία είναι μυστηρίου το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα μέχρι να αποφασίσω τελικά να την δώ. Για πρώτη φορά οι Σουηδοί κατάφεραν να με διαψεύσουν.Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή τα πράγματα..

Η ταινία είνα βασισμένη στο πρώτο μέρος άκρως επιτυχημένης τριλογίας, που ακούγεται ότι έχει τραβήξει και το ενδιαφέρον του Ταραντίνο. Η κινηματογραφική της μεταφορά είναι σαν μια σούπα, όπου τα υλικά της αποτελούνται από το απόκοσμο suspense όπως ο Hitchcock και η Agatha Cristie δίδαξαν, τα ακραία και φτιαγμένα στο λυκόφως σκηνικά των βορειοευρωπαϊκών θρίλερ και την εμετική (με την καλη έννοια) ατμόσφαιρα του Σκορσέζε.Όλο αυτό βγάζει μια νοστιμότατη και αρκετά πρωτοποριακή σούπα πανάθεμα τους!

Τεράστιο ρόλο σε αυτήν ταινία έπαιξε το cast της, με μια πρωταγωνίστρια διαμάντι και έναν συμπρωταγωνιστή, που έχοντας το κατάλληλο ύφος για το είδος, καταφέρνει να σε καθηλώσει και στισ δυόμισι ώρες που διαρκεί το όλο εγχείρημα.

Η ταινία ξεκινά κάπως ανορθόδοξα θα λέγαμε, παρουσιάζοντας μας ένα διεφθαρμένο οικονομικοπολιτικό σκηνικό, περασμένο από το μπλέντερ της δημοσιογραφίας και της οικομονικής απληστίας. Πάνω που αρχίζει να γίνεται ανιαρή, κάνει το build up με την παρουσίαση της Lisbeth και των όσων διαδραματίζονται στην ζωή της, προσφέροντας σε εμάς ένα άκρως αξιόλογο πέρασμα απο την βαρεμάρα στην μυστηριακή μαγεία.

Η Lisbeth λοιπόν,έχοντας παραβιάσει τα ιδιωτικά αρχεία του δημοσιογράφου, καταφέρνει να διεισδύσει στον κόσμο του και με την σεξουαλικότητα που σε καμία περίπτωση δεν φαινόταν πως είχε, κάνει αισθητή σε αυτόν την παρουσία της και έτσι καταλήγουν να βρίσκονται μαζί στην δίνη της εξαφάνισης του κοριτσιού από το μυστηριώδες και απομωνομένο σουηδικό νησί. Θα περάσουν πάρα πολλά μαζί όλο αυτόν τον καιρό και μόνο το τέλος θα έρθει να αποκαλύψει το τι πραγματικά είχε συμβεί..

Σκηνοθετικά, η ταινία λαμβάνει χώρα στην παγωμένη Σουηδία που όπως και να το πάρει κανείς, προσφέρεται για τέτοιου είδους σκηνοθετικές απόπειρες. Έχοντας στήσει απίστευτα καλά τα όσα θα εξελιχθούν, καταφένει να οδηγήσει τον θεατή στην αγωνία και την απόγνωση, που ελάχιστοι μπορούν να καταφέρουν τόσο καλά και να “ζωγραφίσει” κινηματογραφικά τα γεγονότα. Προσωπικά τα πλάνα του μου θύμισαν Hitchcock στο North By Northwest και οι εναλλαγές του μια ονειρεμένη άν και νοσταλγική πραγματικότητα.

Προτείνω να την δείτε, είστε δεν είστε λάτρεις αυτών των ταινιών και αυτό γιατί άν και μπορεί αρχικά να νομίσετε ότι μπήκατε σε λάθος κινηματογραφική αίθουσα, είτε ότι αυτό που παρακολουθείτε κάπου το έχετε ξαναδεί,στην τελευταία ώρα της ταινίας θα νοιώσετε την αγωνία και το μεγαλείο του καλού μυστηρίου στα καλύτερα του. Το Κορίτσι με το Τατουάζ είναι μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και μακράν το πιο αξιόλογο μυστήριο που διελευκάνεται φέτος στην μεγάλη οθόνη!

Το μυστήριο επέστρεψε, έχει γαλάζια μάτια, μιλάει Σουηδικά και άν είχε όνομα μάλλον θα το λέγαν Svenson!

Καλή προβολή!

Προσωπική βαθμολογία:

Μου άρεσε που είχα πεί ότι δεν θα ξανάβαζα σε τόσο μικρό διάστημα πέντε αστέρια...

Review by Kapapi

Trivia:

Η Noomi Rapace πήρε μαθήματα μοτοσυκλέτας αποκλειστικά για την ανάγκη των γυρισμάτων!

In the Electric Mist (2009)

director: Bertrand Tavernier

writers: Jerzy Kromolowski, Mary Olson Kromolowski, James Lee Burke (novel)

starring: Tommy Lee Jones, John Goodman, Peter Sarsgaard, Kelly Macdonald, Mary Steenburgen

genre: Drama , Mystery







Ένα αστυνομικό θρίλερ έχει κατά τη γνώμη μου πολλά επικίνδυνα στοιχεία που μπορούν να μετατρέψουν ένα πολύ καλό σενάριο σε μια ιστορία με πτώματα και πιστολίδια χωρίς κανένα νόημα αν δεν δουλευτούν σωστά. Και το In the Electric Mist ακροβατεί προσπαθώντας να κρατηθεί ανάμεσα στο αναμφίβολα καλό σενάριο που προσφέρει ένα επιτυχημένο βιβλίο και στο στοίχημα του να στριμώξεις 400 ή 600 σελίδες σε λιγότερο από 2 ώρες. Στα της ταινίας όμως:



Ο Dave είναι ένας αστυνομικός σε μια επαρχιακή πόλη της Louisiana όταν καλείτε να ερευνήσει τον θάνατο μιας κοπέλας η οποία είχε σχέση με την πορνεία. Ταυτόχρονα όμως εμπλέκετε και σε παλιά υπόθεση δολοφονίας της οποίας ήταν μάρτυρας αλλά ποτέ δεν κυνήγησε. Οι έρευνές του σύντομα εστιάζουν σε έναν μαφιόζο (John Goodman) ο οποίος έχει έρθει στην περιοχή για τα γυρίσματα μιας ταινίας που χρηματοδοτεί. Όταν όμως μια πράκτορας του FBI(Justina Machado) έρχεται στη περιοχή για να ενισχύσει την έρευνα και αποκαλύψεις έρχονται στο φώς τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν μια πολύ άσχημη τροπή.



Στη ξεχασμένη από Θεό και άνθρωπο πολιτεία της Αμερικής που μετράει ακόμα τα πλήγματα των τυφώνων εκτυλίσσεται ένα θρίλερ το οποίο έχει βαθιά εντυπωμένο τον ευρωπαϊκό τρόπο κινηματογράφησης. Αργά σταθερά πλάνα από τον 70χρονο Γάλλο σκηνοθέτη ο οποίος προσπαθεί να μεταφέρει στην μεγάλη οθόνη ένα βιβλίο με εμφανώς περίεργη πλοκή και σύνθετους χαρακτήρες. Τελικά κατά τη γνώμη μου αποτυγχάνει παταγωδώς σε συνεργασία βέβαια με τους σεναριογράφους, οι οποίοι έκοψαν και έραψαν, δημιουργώντας ένα αρκετά ασαφές και ιδιαίτερα κουραστικό αποτέλεσμα. Από τη μια η διατήρηση των εσωτερικών διαλόγων του πρωταγωνιστή και από την άλλη η αφαίρεση σκηνών που χρειάζονταν για τη σωστή ανάπτυξη των δεύτερων χαρακτήρων δημιουργούν ένα κατασκεύασμα στο οποίο πεθαίνουν άτομα, τα οποία έχουν μεγάλη σημασία για τον πρωταγωνιστή, αλλά ο θεατής μένει στη προσπάθεια να καταλάβει ποιος ακριβώς πέθανε και τι ρόλο βάραγε.



Τη ταινία όμως έρχεται να διασώσει όσο μπορεί ο μεγάλος αυτός ηθοποιός που λέγεται Tommy Lee Jones. Με μια πάρα πολύ καλή ερμηνεία καταφέρνει να διασωθεί και να προσθέσει ένα ακόμα επίτευγμα στο βιογραφικό του. Γενικά όμως όλοι οι ηθοποιοί αποδίδουν τα μέγιστα προσπαθώντας να αναπτύξουν τους χαρακτήρες τους στο λίγο χρόνο που τους δίνετε. Η μόνη που με απογοήτευσε είναι η Kelly Macdonald, γνωστή μας από το Trainspotting όπου κυμαίνετε σε ιδιαίτερα ρηχά νερά με μια εντελώς ουδέτερη παρουσία.



Εν κατακλείδι λοιπόν η ταινία έχει χαθεί στην ίδια της την ομίχλη και στη δυσκολία που πάντα έχει η μεταφορά ενός βιβλίου στο πανί. Σε καμιά περίπτωση δε σας πρότεινα να το δείτε σε αίθουσα και όταν βγει σε DVD να σκεφτείτε καλύτερα τις επιλογές σας πριν το επιλέξετε. Πάντως αν τελικά αποφασίσετε να το δείτε τότε



Καλή προβολή!!!

Personal Rating:

Review by Gamapi

Ce Que Mes Yeux Ont Vu {The Vanishing Point} (2007)

director: Laurent de Bartillat

writers: Alain Ross, Laurent de Bartillat

starring: Sylvie Testud(Lucie Audibert),Jean-Pierre Marielle(Jean Dussart), James Thierree(Vincent)

genre: Drama, Mystery







Μακάρι να μην παρεκτραπώ στην κριτική από τη γλυκόπικρη γεύση που μου άφησε η συγκεκριμένη ταινία…Είναι σίγουρα μια μοναδική αίσθηση το να βγαίνεις από την κινηματογραφική αίθουσα και να επεξεργάζεσαι όλα τα νοήματα και κάποια μικρά αινιγματικά σημεία της ταινίας που μόλις είδες, αλλά όταν αυτό διαρκεί για αρκετή ώρα αρχίζεις να έχεις αμφιβολίες. Αμφιβολίες που έχουν σχέση όχι μόνο με το αν η ταινία ήταν στα νερά σου, αλλά γενικά με το αν άξιζε τελικά να την δεις ή όχι. Μια τέτοια κατάσταση αντιμετώπισα και με αυτό εδώ το φιλμ. Και για να πω την αλήθεια, ακόμα και τώρα δεν νιώθω να «πατάω» καλά πάνω της. Για να την μελετήσουμε κάπως:





Η Lucie είναι μια νέα φοιτήτρια Ιστορίας της Τέχνης. Αναγκάζεται- για να τα βγάλει πέρα- να δουλεύει και να σπουδάζει παράλληλα. Ασχολείται πολύ κοπιαστικά με μια έρευνα σχετικά με το έργο του ζωγράφου Βαττώ(Watteau). Για έναν παράξενο λόγο, ο καθηγητής που επιβλέπει την εργασία της την αποτρέπει συνεχώς από το να την συνεχίσει. Όμως, αυτή με την έμμεση αλλά ουσιαστική βοήθεια από τον Vincent, έναν κωφάλαλο πλανόδιο καλλιτέχνη, φτάνει σε μια τεράστια ανακάλυψη σχετικά με τη ζωή του Watteau η οποία αναμένεται να συγκλονίσει τους επιστημονικούς-ακαδημαϊκούς κύκλους.





Η ροή της ταινίας ήταν κάτι ανάμεσα στο κανονικό και στο γρήγορο, αλλά κάποιες φορές κούραζε αρκετά. Ο σκηνοθέτης σε εισάγει «αναίμακτα» σε όλο αυτό τον βαθύ κόσμο της τέχνης και ξεχνάει συχνά να σου πετάξει κάποιο σχοινί. Ο θεατής πρέπει να είναι αρκετά συγκεντρωμένος για να παρακολουθήσει την όλη πλοκή, πράγμα διφορούμενο και επίφοβο. Σε πολλές σκηνές κρύβονται σημαντικότατες πληροφορίες οι οποίες σου προσφέρουν στοιχεία-κλειδιά για την εξέλιξη της ταινίας, αλλά το μειονέκτημα αυτής της τακτικής είναι το ότι τα εν λόγω μέρη αυτών των σκηνών διαρκούν κάποια μόνο δευτερόλεπτα. Παρόλα αυτά, κοιτάζοντας «στεγνά» μόνο τα πλάνα του φιλμ, ο σκηνοθέτης παίρνει έναν πολύ καλό βαθμό. Πολύ καλή χρήση υπολογιστή για την παρουσίαση των πινάκων του Watteau, η οποία αναδεικνύει κάθε τους λεπτομέρεια και σε κάνει να κατανοήσεις την εμμονή της Lucie στο να τελειώσει επιτυχώς την εργασία της.





Ως προς την ηθοποιία, δεν έχω να πω κάτι το αρνητικό. Όχι πολύ μεγάλος αριθμός ρόλων, σωστή ερμηνεία με αρκετή σταθερότητα και συναίσθημα. Ευτυχώς, δεν υπήρχε αυτή η αίσθηση του υπερβολικού και, συνάμα, ψεύτικου πάθους με τον ρόλο. Αυτά τα λίγα..!





Σε γενικές γραμμές θα χαρακτήριζα την ταινία «έτσι κι έτσι». Λέω πάλι, και υπογραμμίζω, ότι ενώ σε άφηνε να μπεις και να αφομοιώσεις κάποια από τα νοήματα που προσδοκά ο σκηνοθέτης να περάσει, ένας μεγάλος αριθμός ιδεών χάνεται στην απόσταση μεταξύ της οθόνης και του θεατή. Δεν είναι ταινία που θα την θυμάστε για καιρό και, επίσης, δεν νομίζω να σας ενοχλεί αυτό..! Από’ κει και πέρα, δεν ξέρω αν θα πρέπει να σας την προτείνω ή όχι. Γι’ αυτό το λόγο, αφήνω την επιλογή σε εσάς.





Καλό φιλμ..!

Προσωπική Βαθμολογία:

Review by Sanm

State of Play (2009)

director: Kevin Macdonald

writer: Michael Carnahan, Tony Gilroy

starring: Russel Crowe, Ben Affleck, Rachel McAdams

genre: Drama, Mystery

Αν έλεγα πως είχα πολύ καιρό να δω μια τέτοια ταινία, με ροή που να τρέχει τόσο, μα τόσο καλά, «ταιριαστή» σκηνοθεσία, πολύ καλή ηθοποιία και αιχμές για το όλο σύστημα που μας πλασάρουν και εμείς το δεχόμαστε χωρίς καμιά απολύτως αντίρρηση, θα έλεγα μάλλον ψέματα…Το θέμα, όμως, είναι ότι όλα όσα ειπώθηκαν ισχύουν στο ακέραιο. Ας μπούμε λιγάκι στο θέμα μας:

2+1 θάνατοι, ένας εκ των οποίων είναι και αυτός της παράνομης σχέσης του πολιτικού Stephen Collins(Ben Affleck), δίνουν αφορμή στους ρεπόρτερ Cal McAffrey(Russel Crowe) και Della Frye(Rachel McAdams) να προσπαθήσουν να ερευνήσουν σε βάθος την υπόθεση και να βρουν την αρχή του νήματός της. Το μέγεθος, όμως, της συνομωσίας που κρύβεται πίσω από τους εν λόγω θανάτους, είναι τόσο μεγάλο που οδηγεί στην απόλυτη ανατροπή.

Το στυλ του φιλμ απαιτεί έναν συγκεκριμένο τρόπο σκηνοθεσίας ο οποίος θα σου αποκαλύπτει σιγά-σιγά κάθε της πλευρά. Κάθε περίπτωση που δεν άπτεται πλήρως σε αυτόν τον κανόνα θα οδηγούσε, κατά την γνώμη μου, την ταινία σε μια δυσαρμονία και μια αίσθηση ατέλειας. Ε, λοιπόν, μπράβο στον σκηνοθέτη..! Η ταινία είχε ακριβώς την πλοκή και την διάρκεια σκηνών που θα έπρεπε. Η ιστορία ξετυλιγόταν πολύ όμορφα χωρίς να σε κουράζει. Σε αυτό βέβαια, βοηθούσε και το σενάριο. Μπορεί να θυμίζει, σε γενικές γραμμές, κάτι το τετριμμένο…Αυτό θα ήταν λογικό να ειπωθεί από κάποιον. Πάντως, είχε κάτι το ιδιαίτερο μιας και είχε την δύναμη να αναδείξει με λεπτεπίλεπτο και, παράλληλα, υβριστικό τρόπο την σαπίλα του πολιτικού συστήματος, αλλά και την κατάντια-ώρες ώρες- των «ανθρώπων».

Ηθοποιία: Παρατηρούμε-σε ακόμα μια ταινία- την ιδιοφυΐα η οποία με κόπο κάποιου βαθμού είναι ικανή να επιλύσει δύσκολες καταστάσεις. Θα μου πείτε, αυτός ένας ρόλος είναι. Ναι, σίγουρα. Το θέμα είναι πως και σε αυτόν τον ρόλο ο Russel Crowe δεν έδειξε κουρασμένος και «μπουχτισμένος», αλλά αντίθετα, ήταν πολύ φυσικός και σωστός στον τρόπο «παιξίματός» του. Το ίδιο ισχύει και για τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Ειλικρινά, ο τρόπος που έπαιξαν ταίριαζε «γάντι» σε όλο το concept του φιλμ.

Δεν είναι η ταινία που θα σπάσει καρδιές, θα συζητηθεί αρκετή ώρα σε σπίτια με φίλους, θα αποτελέσει υπόδειγμα σεναρίου και σκηνοθεσίας και θα προταθεί απαραιτήτως σε κάποιον τρίτο για να την δει. Παρόλα αυτά, θα σας την συνιστούσα. Δεν θα μετανιώσετε τις, περίπου, δύο ώρες που θα ξοδέψετε για αυτήν. Έχει ανατροπές, έχει ωραία ροή, αλλά μην περιμένετε να είναι η ταινία που θα μπορούσατε να ξεχωρίσετε από τις φετινές.

Καλή ταινία..!

Προσωπική βαθμολογία:

Review by Sanm