Public Enemies (2009) Review

director: Michael Mann

writers: Ronan Bennett, Michael Mann

starring: Johnny Depp, Christian Bale, Marion Cotillard, Channing Tatum, David Wenham, Stephen Dorff

genre: Action, Crime, Drama, Gangster

Η Ιστορία:

Βρισκόμαστε στην Αμερική του '33 και συγκεκριμένα στο Σικάγο, όπου ο Τζον Ντίλιντζερ με την παρέα του είναι οι πιο διαβόητοι εγκληματίες της χώρας, με ειδικότητα στις ληστείες τραπεζών. Ο Ντίλιντζερ είναι μια εγκληματική μα συνάμα αγαπητή στον κόσμο περσόνα, με μόνο σκοπό του την εναντίωση στο κράτος. Η ιστορία εξελίσσεται στην περίοδο της οικονομικής ύφεσης και η συμπεριφορά του τον μετατρέπει με όλα αυτά σε μια ηρωική προς τον λαό φιγούρα. Όχι όμως και στην αστυνομία, η οποία έπειτα από άπειρα φιάσκα στο να καταστείλει το έγκλημα, ρίχνεται με τα μούτρα στην δουλειά, αναγνωρίζοντας τον Ντίλιντζερ ώς τον νούμερο ένα κίνδυνο του κράτους και με υπεύθυνο τον Μέλβιν Πέρβις, προσπαθεί να δώσει τέλος στο έγκλημα. Ακολουθεί λοιπόν ένα ανθρωποκυνηγητό μεταξύ Ντίλιντζερ και αστυνομίας και καθώς το τέλος πλησιάζει, μόνο μία από τις δύο πλευρές θα καταφέρει να μείνει όρθια..

Η Κριτική:

Περίμενα το Public Enemies από την στιγμή που ανακοινώθηκε, για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή είμαι φαν του είδους από μικρό παιδί και ειλικρινά χαίρομαι όταν ανακοινώνονται τέτοιου είδους ταινίες, που κατά την γνώμη μου ταξιδεύουν τον θεατή στην πιο “αληθινή” πλευρά του κινηματογράφου και δεύτερον επειδή είμαι τεράστιος θαυμαστής του Johnny Depp. Έτσι λοιπόν, πήγα με τον gamapi να δώ την ταινία και ειλικρινά δεν απογοήτευσε καμία από τις αρχικές μου προσδοκίες. Άς αναλύσουμε όμως λίγο την ταινία..

Αρχικά, το πρώτο που προσέχει κανείς είναι το cast της ταινίας, που εντυπωσιάζει κατά την γνώμη μου, μιας και εδώ βλεπουμε ονόματα όπως τον Johnny Depp, τον Christian Bale, την Marion Cotillard, όπως επίσης και πάρα πολλόυς άλλους αξιόλογους ηθοποιούς που συνοδεύουν τους τρεις βασικούς, ανεβάζοντας ακόμα περισσότερο τον πήχη. Όμως, όσο καλό και αν είναι το cast μιας ταινίας, είναι ο σκηνοθέτης αυτός ο οποίος θα κάνει την διαφορά και θα το αναδείξει.

Την σκηνοθεσία του Public Enemies ανέλαβε ο Michael Mann, γνωστός από το The Insider και το Miami Vice, κάτι που μου έκανε εντύπωση, μιας και ήθελα να δώ το πώς θα κατάφερνε να αποδώσει σε ένα τέτοιο σενάριο και ειδικότερα με έναν τέτοιο πρωταγωνιστή στο πλευρό του. Χωρίς να “κουράσω” το θέμα αυτό, το μόνο που έχω να πώ είναι ότι ίσως και να μπορούσε καλύτερα. Αυτό, γιατί η όλη ιστορία εξελίσσεται στην περίοδο της οικονομικής ύφεσης, κάτι που ο Mann φαίνεται να μην υπολόγισε και πολύ και από την άλλη πιστεύω ότι θα μπορούσε να “ρίξει” πιο πολύ τις κάμερες πάνω στον Depp, που τον βλέπουμε εδώ ίσως στον πιο ανθρώπινο ρόλο της καριέρας του και κατά την προσωπική μου άποψη σε έναν ρόλο που τον καταξιώνει στα μάτια όλων αυτών που τον θεωρούσαν ως ένα ακόμα teen idol που δεν μπορεί να παίξει τίποτε σοβαρό.

Ο Depp λοιπόν κλέβει την παράσταση, χωρίς όμως να ρίχνει στην σκιά του τους Bale και Cotillard, που ιδιαίτερα στην περίπτωση της δεύτερης έμεινα άφωνος από το πόσο καλά μπορεί να παίξει και πόσο μάλλον σε έναν αρκετά απαιτητικό ρόλο.

Η ροή που επέλεξε ο Mann για την ταινία παρουσιάζει την ζωή του Ντίλιντζερ, όχι από τα παιδικά του χρόνια μέχρι το τέλος της, κάτι που και συνηθισμένο είναι και δεν θα ταίριαζε στο στυλ που προσπάθησε να περάσει. Έτσι, κινηματογραφεί τις ενέργειες και την ζωή του ληστή/ήρωα που ψάχνει αγωνιωδώς την ταυτότητά του, σε μια περίοδο που ο λαός βρίσκεται μέσα στον βούρκο της οικονομικής καταστροφής. Αυτός ο χαρακτήρας έρχεται σε κόντρα με αυτόν του Μέλβιν Πέρβις, ο οποίος ενώ είναι δέσμιος του κρατικού μηχανισμού και των στερεοτύπων, έλκεται από το μεγαλείο της προσωπικότητας του Ντίλιντζερ και ζεί κάθε λεπτό κάτω από την σκιά της.

Όσον αφορά τα τεχνικά χαρακτηριστικά του Public Enemies έχω μόνο καλά λόγια να πώ. Η μουσική είναι ακριβώς όπως πρέπει, με ένα main music theme που προσωπικά λάτρεψα και με πάρα πολλά old-school περάσματα που δίνουν μια άλλη χροιά στο όλο εγχείρημα. Από την άλλη, τρομερή εντύπωση μου έκανε η μαγεία της φωτογραφίας του Ντάντε Σπινότι που σε συνδυασμό με την HD εικόνα καταφέρνει να αποδώσει μέσα από μια πιο σύγχρονη ματιά τα γεγονότα. Η HD ποιότητα ίσως σας παραξενέψει στο πρώτο μισό της ταινίας, μα στο δεύτερο μέρος της όπου η δράση κορυφώνεται και κλείνει με μια καταπληκτική και συνάμα cult σκηνή θα καταλάβετε ότι βοηθάει πάρα πολύ στην μετάδωση των σκηνών δράσης.

Θέλω να κλείσω εδώ, προτείνοντας σε όλους σας να πάτε να δείτε το Public Enemies μιας και είναι μια πάρα πολύ καλή επιλογή για το καλοκαίρι, που δεν θα σας απογοητεύσει και από την άλλη είναι μια ταινία που πιστεύω ότι θα μείνει ψηλά στο βάθρο του είδους της. Θέλω επίσης να ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου στον γιαννάκη να τα καταφέρει αυτή την χρονιά και να πάρει το αγαλματάκι που τόσα χρόνια του έχει γυρίσει την πλάτη. Αυτή την φορά πραγματικά το αξίζει!

Το Public Enemies θα σας κάνει να περάσετε πολύ ευχάριστα με πάρα πολύ δράση, τρομερές ερμηνείες, υπερβολικές old-school και συνάμα Gangster-ικές σκηνές και ένα άκρως δεμένο σενάριο!

*trivia: Από την ιστορία του Τζον Ντίλιντζερ πήρε το όνομα του το mathcore συγκρότημα The dillinger escape plan.

Καλή προβολή!!

Προσωπική βαθμολογία:

Review by Kapapi

Mesrine: L'ennemi public n°1 Part 2 (2008)

Director : Jean Francois Richet

Writer : Abdel Raouf Dafri (scenario) | Abdel Raouf Dafri (adaptation)

Starring : Vincent Cassel | Ludivine Sagnier | Mathieu Amalric

Genre : Action | Biography | Drama | Crime | Gangster | Thriller

Η Ιστορία :

Το L'ennemi public n°1, αποτελεί το δεύτερο μέρος της πολυτάραχης ζωής του μεγαλύτερου “κινδύνου” που έχει συναντήσει η Γαλλία, δηλαδή του Ζακ Μεσρίν, που, συνεχίζοντας να προκαλεί την κοινή γνώμη μέσω των πράξεών του, καταφέρνει να θεωρηθεί από αστυνομία και κοινή γνώμη ως ο νούμερο ένα εχθρός του κράτους. Μια ζωή που οδεύει κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στον σωματικό θάνατο, επιδιώκοντας όμως την πνευματική και ιδεολογική καταξίωση σε έναν καθαρά καπιταλιστικό και χωρίς ανθρωπιά κόσμο.

Η Κριτική :

Το πρώτο μέρος της ταινίας (L'instinct de mort ), προσωπικά με έκανε να απορήσω για το πόσο καλό μπορεί να είναι ένα ευρωπαϊκό φίλμ, μιας και οι περισσότεροι περιμένουμε κάτι το άκρως δραματικό, βουτηγμένο στην σινεφιλιά και με νοήματα που για να καταλάβεις, θα πρέπει να έχεις ψαχτεί λίγο παραπάνω στο όλο θέμα. Επειδή έτυχε να δω το πρώτο μέρος της ταινίας μαζί με φίλους, άκουσα απόψεις του στυλ ότι ο Richet άλλαζε πολύ γρήγορα τα σκηνικά, δημιουργώντας έτσι νοηματικά κενά και ασάφειες, όπως επίσης το ότι ίσως θα ήταν πολύ καλύτερη η ταινία άν ήταν στα αγγλικά.

Εδώ όμως έρχεται το L'ennemi public n°1, για να διορθώσει όποιες τυχόν απορίες έχουν δημιουργηθεί στο πρώτο μέρος και να κλείσει το μεγάλο αυτό κεφάλαιο του Ζακ Μεσρίν.Ο θάνατος τον πλησιάζει κάθε λεπτό όλο και πιο πολύ και μιας και ο ίδιος το έχει καταλάβει, προσπαθεί να τελειώσει την ζωή του, δίνοντας της νόημα και ιδεολογική ουσία.Παρακολουθώντας το L'ennemi public n°1 συμπάσχεις με τον πρωταγωνιστή και ειλικρινά εύχεσαι να την γλιτώσει για μια ακόμη φορά. Όμως, όπως είναι γνωστό, κανείς δεν μπορεί να αλλάξει την ιστορία και έτσι μένεις θεατής της απίστευης αυτής “περσόνας” με το ρολόι που θα σημάνει το τέλος να χτυπάει καθε φορά και με μεγαλύτερη ένταση.

O Richet ακολουθεί μια πιό συνηθισμένη ροή σκηνοθετικά απ' ότι αυτής στο πρώτο μέρος, κατεβάζωντας ταχύτητα στην πλοκή, κάτι που το εξέλαβα θετικά, μιας και έτσι δίνει πάτημα στον Cassel και στον εξαιρετικό Amalric (Quantum of Solace) να εκφραστούν και να δώσουν μια πιο σκοτεινή πινελιά στο σενάριο.Η σκηνοθεσία του είναι εμφανώς πιο δεμένη και το μόνο που θα μπορούσα να της προσάψω είναι οι κάποιες σκηνοθετικές “ευκολίες” που επιστρατεύονται εδώ για να δώσουν μια πιο ανθρώπινη χροιά.

Προσωπική μου άποψη είναι ότι τα δύο αυτά μέρη είναι πάρα πολύ καλύτερα από την πληθώρα αμερικάνικων ταινιών που θέλουν να περνιούνται για crime/drama αριστουργήματα και αυτό γιατί τα καλύπτουν όλα! Ελάχιστες φορές μου έχει τύχει να δω τόσο δεμένη και πολυδιάστατη σκηνοθεσία που να κάνει ακόμα και τον πιο “ανάλαφρο” θεατή να κολλήσει στην οθόνη.

Η ταινία, άν κοιτάξουμε το δέντρο, ασχολείται με την ζωή του Μεσρίν, μα το δάσος της όλης ιστορίας είναι η ατομική και πνευματική ελευθερία. Στην διάρκεια της, ο Μεσρίν θέλει να δείξει σε όλους ότι αυτό που κάνει δεν είναι ένα καπρίτσιο, μια διαρκή επιθυμία για έγκλημα, αλλά ένας ιδεογικός προορισμός που μόνο λίγοι μας έχουν τα κότσια να ακολουθήσουν,μιας και είμαστε κλεισμένοι σε όσα το κράτος και η κοινή γνώμη μας δείχνουν.Ο Μεσρίν πετάει το προσωπείο του καθωσπρεπισμού και με την απέχθεια του στο κράτους και τους μηχανισμούς καταστολής, αντιστέκεται σθεναρά μέχρι το τέλος του.

Θέλω να κλέισω εδώ, προτείνοντας σε όλους σας να δείτε την ταινία αυτή, μιας και έχει να σας δώσει άπειρα θετικά νοήματα για την ζωή που ζούμε και ίσως να σας προτρέψει να ακολουθήσετε έναν πιο δίκαιο και αλληλέγγυο τρόπο ζωής. Θα σας κάνει άλλωτε να αντιπαθήσετε τον Μεσρίν και άλλωτε να τον λατρέψετε, δίνοντας φως σε όσους οι ημιμαθείς θεωρούν απλά εγκληματίες και κοινωνικά αποβράσματα..

“i don't like the laws and i don't want

to be a slave of the alarm clock my whole life.”

Καλή προβολή και λευτεριά σε όλους μας!!

Προσωπική βαθμολογία:

Mesrine: L'instinct de mort Part 1 (2008)

Director : Jean Francois Richet

Writer : Jacques Mesrin (book) | Abdel Raouf Dafri (scenario)

Starring : Vincent Cassel | Cecile De France | Gerard Depardieu

Genre : Action | Biography | Drama | Crime | Gangster

Θέλω να ξεκινήσω, λέγοντας σας ότι είχα καιρό να δω τέτοια ταινία και με αυτό εννοώ μια ταινία που να μην φοβάται να συγκριθεί με άλλες ταινίες/μεγαθήρια του είδους.Το L'instinct de mort ή Death Instinct άν θέλετε, αποτελεί το πρώτο μέρος εκ των δύο της κινηματογραφικής μεταφοράς της βιογραφίας του διάσημου στην γαλλία γκάνγκστερ/κλέφτη/αρτίστα του εγκλήματος Ζακ Μερίν ή Μεσρίν όπως συνήθιζαν να τον αποκαλούν.

Η Ιστορία :

Το πρώτο αυτό μέρος, μας ταξιδεύει χρονικά στην ζωή της μεγάλης εγκληματικής φυσιογνωμίας που ακούει στο όνομα Ζακ Μεσρίν, από την περίοδο του πολέμου της Αλγερίας, μέχρι τις αρχές του '70 στην Γαλλία.Μια ζωή γεμάτη από περιπέτειες και όσον αφορά την σχέση με την οικογένειά του, όπως επίσης και με την ζωή στην κλειστή τότε κοινωνία της Γαλλίας όπου οι ευκαιρίες ήταν ελάχιστες.Ένα ταξίδι όπου ούτε και ο ίδιος ο Μεσρίν έχει προσχεδιάσει και κάθε του κίνηση εξελίσσεται στην πορεία.

Η Κριτική :

Το L'instinct de mort δεν ανήκει στις σινεφιλιές όπως πολλοί νομίζουν, μόνο και μόνο επειδή είναι γαλλική, αλλά ανήκει στο είδος των ταινιών που σημάδεψαν τον κινηματογράφο λόγω των καταπληκτικών ερμηνειών, του πολύ καλά δομημένου σεναρίου και φυσικά των πολύ έντονων σκηνών δράσης, που (όπως το είδος επιβάλλει) κάνουν αισθητή την παρουσία τους από τις πρώτες κιόλας σκηνές.

Ο Jean Francois Richet δεν διστάζει να ξεκινήσει το ταξίδι του Μεσρίν δίνοντας ρετρό αισθητκή στις λήψεις του, δημιουργώντας ένα κλίμα που λίγοι μπορούν να αποδώσουν τόσο καλά και πέρα από αυτό, στην πορεία της ιστορίας δεν φοβάται να παίξει γρήγορα με τις αλλαγές των σκηνικών και καταστάσεων, όπως και με τα διάφορα φίλτρα της κάμερας, κάτι που κατά την γνώμη μου είναι αρκετά επίφοβο και μπορεί να οδηγήσει σε ασάφειες και σεναριογραφικά κενά.

Ο Cassel από την άλλη, δείχνει την κλάση του στο κινηματογραφικό σανίδι και θυμίζωντας μου μεγάλα ονόματα του χώρου, καταφέρνει να φέρει την ταινία σε πολύ υψηλά επίπεδα, αλλάζοντας διάθεση και εκφράσεις κατά την πορεία της, χωρίς να απογοητεύσει ούτε να φανεί ψεύτικος.Προσωπικά θεωρώ τον Cassel έναν πολύ ταλαντούχο ηθοποιό, που άν είχε γεννηθεί στην Αμερική θα είχε πάρει την αναγνώριση που του αξίζει απο το ευρύ κοινό και δεν θα περιοριζόταν στον χώρο των σινεφίλ και των “ψαγμένων” φοιτητών.Οι περισσότεροι τον γνώρισαν από το άκρως πολιτικοποιημένο La Haine όπου έκλεψε την παράσταση.Εδώ είναι ακόμα πιο ώριμος και πιο επαγγελματίας δίνοντας υποσχέσεις για πολλά ακόμα στο μέλλον.

Η ταινία αλλάζει προσωπεία και μεταπηδά από είδος σε είδος ανάλογα με την διάθεση και τις περιπέτειες του Μεσρίν, θυμίζοντας μας πότε ταινίες παρακολούθησης και αγνού ρεαλισμού και άλλοτε βγάζει το πιο ωμό της πρόσωπο με πιο γκανγκστερικά και old-school σκηνικά.Τα κλισέ έχουν πολύ μικρό ρόλο στην όλη πορεία της ταινίας και όπου παρατηρούνται, σε κάνουν να βαδίσεις μαζί τους χωρίς τον παραμικρό δισταγμό.

Η μουσική της ταινίας είναι μινιμαλιστική και άκρως συνοδευτική, με αποτέλεσμα να δίνει έμφαση στα κυριότερα σημεία της πλοκής καλύπτωντας με ένα αέρινο πέπλο την σκοτεινή προσωπικότητα του μεγάλου εγκληματία.

Κλείνοντας, θέλω να πω ότι το L'instinct de mort θα σας εντυπωσιάσει, ακόμα και αν δεν είστε συνηθισμένοι σε τέτοιου είδους ταινίες, μιας και η ειλικρίνεια που εκπέμπει, μαζί με την εξαιρετική ηθοποιία του Cassel θα σας κρατήσουν πολύ καλή συντροφιά τις 2 παρά κάτι ώρες που διαρκεί και στο τέλος θα συμπάσχετε με τον πρωταγωνιστή και θα περιμένετε με ανυπομονησία το δεύτερο μέρος της.

Εκεί που το Scarface συναντά τους Goodfellas, βρίσκεται το L'instinct de mort, με σκοπό του να μείνει στις καρδιές όλων σαν ένα μικρό διαμάντι του σινεμά.

Καλή προβολή!!

Προσωπική βαθμολογία: