Paul Blart: Mall Cop (2009) Review

director: Steve Carr

writer: Kevin James

starring: Kevin James, Jayma Mays

genre: Comedy

Film is a form of art but also of entertainment. Sometimes the line is crossed and there are many arguments to which side of cinema is better. Me I'm  personally in the middle. This sometimes is a problem that many films face by being too far on one side than the other and subsequently alienating it's audience members. Paul Blart is a simple film made for families that demand no intelligence whatsoever from the films they want to see. In that specific sense Paul Blart succeeds in being a funny film for that market. For everybody else it will be a film easy to forget.

Superman/Shazam!: The Return of Black Adam (2010) Review

director: Joaquim Dos Santos

writer: Michael Jelenic

starring: George Newbern, Jerry O'Connell, Zach Callison, Arnold Vosloo

genre: Animation, Action, Comics, Family, Shorts

It's been well known that DC has been pushing its most famous characters on to the straight to DVD animation scene. And they've haven't been doing a bad job so far. There initial efforts have only been of  their top dog characters. Now there going pushing lesser known heroes out to the mass  either through short films or sold packaged together with the DVDs of the other DC superhero animation films. Superman/Shazam is the first short DC film Ive seen and is actually my first encounter with the hero Captain Marvel as Ive still not read any comics with him in it. Pleased to say I wasn't disappointed..

Shorts (2009) Review

director: Robert Rodriguez

writer: Robert Rodriguez

starring: Jimmy Bennett, Kat Dennings, Trevor Gagnon, Jon Cryer, Devon Gearheart

genre: Adventure, Comedy, Family

Could you love your kids so much that you would lower your humor and your intelligence level to make a film for them? I wouldn't but Robert Rodriguez just couldn't help himself. Not once but now over 5 times. Three Spy Kids films and then Shark Boy and Lava Girl and now with Shorts. With his latest family film Rodriguez outdoes himself by making a terribly silly film that would make me feel ashamed if my father had made it.

The Karate Kid (2010)

director: Harald Zwart

writers: Christopher Murphey, story by Robert Mark Kamen

starring: Jaden Smith, Jackie Chan

genre: Family, Sports

As with every remake that comes out we wonder did we really need this film to be remade? Ive seen already this year 4 remakes including this one and thats not counting re-imaginings of films like Tim Burton's Alice in Wonderland. I cant say they were all bad or even some without reason. But what with the lack of ideas these days? But most importanly what with the lack of writers coming up with smarter updates of the films they are remaking. If comic books can run for 60 years with the same characters and still find new ways of developing them and continuing them, couldnt the same happen for films?

The Karate Kid or most correctly the Kung Fu Kid (as it should have been called) is about young Dre Parker (Jaden Smith) and his Mom (Taraji P. Henson) moving to Beijing China for work. There he will be a fish out of water and be confronted cultural shock. As things get better for him he finds racism in school bully's that know Kung Fu and beat him up. To regain his honor he asks for help from the secret skills of his building's maintenance man Mr. Han (Jackie Chan). With Mr. Han's help he will regain his honor with Kung Fu skills by confronting the bully's in a Kung Fu tournament.

Besides the well known story from the original the main changes made are of locale and ages of the main characters. By keeping everything so familiar this remake does nothing to be different than the original. Their is no fresh take and no deviations to the story. New viewers who haven't seen the original will be ok with it but everyone else will be sadly disappointed. The film isn't all bad despite its similarities to the original film. The acting is good, the fighting isn't terrible, the emotional level of the story and lessons are well played and written. But it's not enough to make this film good or worth seeing in the cinema.

Should I recommend this film? and to who is the question. The film is a good option for parents with a family and without a option to see anything in the cinema. For everyone else I cant recommend this film as there are better choices out there. People curious should wait for DVD or see the original film. Or people should instead just go see Inception again or the new film Predators.

Personal Rating:

Review by Paul

Toy Story 3 (2010)

director: Lee Unkrich

writers: Michael Arndt

starring: Woody Allen, Tim Allen

genre: Animation, Comedy, Family

After not only fan demand but also small pressure from Disney, Pixar finally made Toy Story 3 a reality. Any fan of Toy Story should consider themselves lucky that Pixar made the film and not another animation company as it was initially going to happen. But now that it has all went well, Toy Story 3 is a funny as ever, packs more punches than action and adventure of late and proves to be if it a very satisfying conclusion to one of the best movie series ever created.

The toys newest adventure is survival. Now with Andy off to college. the toys place in his life is at question. Their fate is either the garbage dump or Andy's attic. Panic amongst them over their fate brings them to a daycare center called Sunnyside, run by Lotso the bear. There they will be in toy hell and paradise. Their future will depend on their friendship and the realization that Andy never wanted them to be harmed but loved and taken care of.

The toys adventure is incredible. Pixar outdid themselves once again in showing that they are probably the best and the most consistent studio out there in providing high quality products. The visuals of the film are outstanding and beautiful. The animation of the toys faces, people's reactions and movements are pitch perfect and look realistic and natural. I don't think the day will come that I will not be astounded by this company.

Leaving the film I was thrilled with the experience of the toys in adventure once again. Pixar had a good story to tell and did it perfectly. Drama with toys is hard to come by. But some of the scenes in Toy Story 3 cant have not made your heart pound hard for the fate of the lovely and memorable characters. Pixar is a company that knows what they are doing every step of the way. This is the company that managed to make us love a robot, a rat and toys and make us feel touched and shed a tear for them.

To conclude, Toy Story 3 is filled with glorious moments that never let you down. I fully recommend to anyone to see this film as it will be one of the best films of the year. The only fear I might have is of the future of the franchise. The way the film ended makes it seems difficult for a fourth film to be made. As it seems like a bad idea due to the trap of repeating themselves. But nonetheless to infinity and beyond!

Personal Rating:

Review by Paul

Cloudy with a Chance of Meatballs (2009)

director: Phil Lord, Chris Miller

writers: Judi Barrett, Ron Barrett, Phil Lord, Chris Miller

cast: Bill Hader, Anna Faris, James Caan

genre: Animation, Comedy, Family

Ιστορία:

Ο Flint Lockwood είναι ένας εκκεντρικός νεαρός εφευρέτης, χωρίς πολύ καλά αποτελέσματα στις μέχρι τώρα δημιουργίες του. Προσπαθώντας να αποδείξει ότι αξίζει, τελειοποιεί μια μηχανή η οποία μετατρέπει το νερό σε οποιαδήποτε τροφή. Έτσι γίνεται διάσημος, και άνθρωποι από όλα τα σημεία της γης επισκέπτονται το νησί που μένει για να δοκιμάσουν τα φαγητά, τα οποία πέφτουν κυριολεκτικά σαν βροχή, με αποτέλεσμα η μηχανή να λειτουργεί όλο και πιο εντατικά..

Κριτική:

H Sony παίρνει την σκυτάλη από την Pixar μετά το σερί των τελευταίων εξαιρετικών δημιουργιών της τελευταίας, ελπίζοντας να κρατήσει τον πήχη εξίσου ψηλά. Το στοίχημα δεδομένης της ποιότητας των Ratatuille, Walle και Up φαντάζει δύσκολο, ωστόσο προς ευχάριστη έκπληξη μου το κερδίζει σε μεγάλο βαθμό.

Η ιδέα έξυπνη και πρωτότυπη, με τους σεναριογράφους να την εκμεταλλεύονται αρκετά καλά δημιουργώντας ένα σενάριο που προσφέρει αρκετό γέλιο, περιπέτεια, ενδιαφέροντες και αστείους χαρακτήρες με αποθέωση τον πολυτάλαντο Μάνυ, και ταυτόχρονα περνάει μηνύματα, έστω και με απλοϊκό τρόπο για την υπερκατανάλωση, η οποία ειδικά στην Αμερική αποτελεί μάστιγα. Γενικά απευθύνεται κυρίως σε μικρές ηλικίες, περισσότερο από ότι οι παραγωγές της Pixar που προανέφερα, έχει όμως τα στοιχεία που θα κάνουν και κάποιον μεγαλύτερο να περάσει καλά.

Η σκηνοθεσία είναι επίσης προσανατολισμένη στο παιδικό κοινό. Πολύχρωμη, γεμάτη σπιρτάδα, σε συνδυασμό με το πολύ καλό animation δίνουν στην ταινία κατάλληλο ρυθμό και διάθεση, τα οποία διατηρεί ως το τέλος με εξαίρεση 1-2 μικρές αρρυθμίες που όμως δεν ενοχλούν ιδιαίτερα. Δυστυχώς δεν το είδα σε 3D, και νομίζω ότι κάποιες σκηνές θα φαίνονται πραγματικά πολύ εντυπωσιακές σε αυτό, αλλά και στην κανονική έκδοση θα μείνετε ευχαριστημένοι από την ποιότητα της δουλειάς που έχει γίνει.

Τελικό συμπέρασμα: Το “βρέχει κεφτέδες” μπορεί να μη χαρακτηρίζεται αριστούργημα, παρόλα αυτά είναι μια πολύ διασκεδαστική ταινία. Το πρωτότυπο σενάριο και η γεμάτη ζωντάνια οπτικοποίηση του θα προσφέρουν ένα ευχάριστο διάλειμμα στα παιδία αλλά και γενικότερα σε όσους κρατούν το παιδικό στοιχείο μέσα τους. Η τρισδιάστατη έκδοση θα είναι σίγουρα πιο εντυπωσιακή, αλλά λόγω και του τσιμπημένου εισιτηρίου η επιλογή ως προς αυτό είναι δική σας. Αυτό που μπορώ να σας πω εγώ, είναι ότι θα περάσετε 90 ευχάριστα και χορταστικά, στην κυριολεξία, λεπτά πριν επιστρέψετε στη δύσκολη, και μουντή συγκριτικά με την ταινία, πραγματικότητα..

Personal Rating:

Review by Harvester

Where the Wild Things Are (2009)

director: Spike Jonze

writers: Spike Jonze, Dave Egger's, based on Maurice Sendak’s book

starring: Max Records, Catherine Keener, James Gandolfini, Paul Dano, Catherine O‘Hara, Forest Whitaker, Chris Cooper, Lauren Ambrose

genre: Adventure/Drama/Family/Fantasy

Πού είναι όλα τα άγρια πράγματα; Ίσως στο μυαλό του κάθε ανθρώπου και παιδιού ειδικότερα. Τουλάχιστον αυτό είναι το νόημα που προσπαθεί να μας περάσει το Where the wild things are. Αλλά στα της ταινίας:

Ο Max μετά από ένα καβγά με τη μητέρα του αποχωρεί με μια βάρκα σε ένα απομονωμένο μέρος της φαντασίας του. Εκεί συναντάει μια παρέα άγριων πραγμάτων, τα οποία όμως υποφέρουν από πολλά κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα. Μετά από έντονες στιγμές ο Max γίνεται αρχηγός τους με την ελπίδα να διώξει όλα τα σύννεφα μακριά.

Μπορεί το στόρι να σας ακούγεται ολίγον τρελό και θηριώδες αλλά το Where the wild things are αποτελεί μια πολύ καλή συγκινητική και ιδιαίτερα ανθρώπινη ταινία, η οποία παλεύει με ιδέες όπως η μοναξιά, η φιλία, ο έρωτας, η απογοήτευση, ο θυμός και πώς όλα αυτά παίρνουν σάρκα και οστά δημιουργώντας κάποια τέρατα στη φαντασία ενός μικρού παιδιού. Παρόλο βέβαια που όλη η ιδέα προέρχεται από ένα παιδικό βιβλίο, το αποτέλεσμα μόνο για παιδιά δεν ενδείκνυται αφού οι εφιάλτες είναι σίγουροι.

Αφού ξεκαθάρισα σε ποιο κοινό απευθύνεται η ταινία μπορώ να πω ότι με γοήτευσε ιδιαίτερα. Σε όλες τις σκηνές νοιώθεις τη συναισθηματική ένταση που υπάρχει και σε πολλά σημεία συμπάσχεις με τους ήρωες. Μεγάλο προσόν σε μια ταινία ,η οποία με το έξοχα στημένο σκηνικό της και την απίστευτη μουσική της, με τα παιδικά φωνητικά να κυριαρχούν, θα μπορούσε να γίνει ένα αριστούργημα. Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονίσω την μεγάλη ερμηνεία του Max Records στον του ρόλο του μικρού Max, που ανεβάζει αυτή τη ταινία πολλά σκαλιά.

Είναι λοιπόν αυτή η ταινία ένα αριστούργημα;

Θα μπορούσε αλλά πάντα υπάρχει ένα αλλά. Το τέλος της ταινίας με άφησε με μεγάλα ερωτήματα για το προς τα πού ήθελε να πάει και τι μηνύματα θέλουν να περάσουν οι δημιουργοί, καθώς όπως διάβασα το τέλος είναι αλλαγμένο σε σχέση με το παιδικό βιβλίο άρα και η λύση του δράματος όπως διαπίστωσα.

Εν κατακλείδι το Where the wild things are αποτελεί μια ταινία που αξίζει την προσοχή σας και μάλιστα αρκετή από αυτήν γιατί είναι ένα είδος ταινίας που σπάνια βλέπουμε στις αίθουσες. Επιλέξτε να τη δείτε μόνο όταν έχετε όρεξη για μια αργή και έντονη ταινία και προφανώς να μην την υποτιμήσετε θεωρώντας την μια παιδική ανεμελιά!

Καλή Προβολή!!!!

Personal Rating:

Review by Gamapi

G-Force (2009)

director: Hoyt Yeatmanwriters: Cormac Wibberley, Marianne Wibberleystarring: Zach Galifianakis, Nicholas Cage(voice), Penelope Cruz(voice), Steve Buscemi(voice), Jon Favreau(voice)genre: Action, Adventure, Animation, Family











Μπαίνουμε σιγά-σιγά σε ένα νέο έτος-ξέρετε, αυτά που αρχίζουν από τον Σεπτέμβριο/Οκτώβριο και τελειώνουν πάλι σε αυτόν-το οποίο μαζί του φέρνει ενδιαφέρουσες ταινίες όπως το "Welcome" και το "Los Abrazos Rotos". Μέσα σε αυτή την σοβαρότητα, το βάρος και την κινηματογραφική ποιότητα που κουβαλούν οι συγκεκριμένες ταινίες, θα'ταν καλό να ξεχαστούμε λιγάκι με κάτι πιο ελαφρύ. Με μια ταινία που δεν θα χρειάζεται ιδιαίτερη σκέψη και απόλυτη εγκεφαλική αφιέρωση. Τέτοια ήταν και αυτή εδώ, το "G-Force". Η πρώτη μου επαφή με αυτή έγινε μέσω ενός τρέιλερ πριν από το αριστουργηματικό "Up", αν θυμάμαι καλά. Και, ειλικρινά, μου κίνησε αμέσως το ενδιαφέρον..! Πρώτα απ'όλα, όμως, ας μιλήσουμε για το θέμα της. Έχουμε και λέμε:



Ο διαβολικός κατασκευαστής ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών οικειακών συσκευών, κ.Saber, προσπαθεί, μέσω της εγκατάστασης ενός microchip σε αυτές, να κατασκευάσει έναν "μεταλλικό στρατό" με σκοπό την παγκόσμια κυριαρχία του. Μια ομάδα, όμως, ειδικά εκπαιδευμένων τρωκτικών(3 ινδικά χοιρίδια και 1 τυφλοπόντικας) και μιας μύγας, εισβάλλουν στην βίλα του με σκοπό να κλέψουν τις απαραίτητες πληροφορίες απενεργοποίησης του σχεδίου. Ένα ατελείωτο κυνηγητό μεταξύ αυτών και μιας ομάδας πρακτόρων του F.B.I. ξεκινά. Μένει μόνο να δούμε το αν ο κόσμος μας θα πέσει στα χέρια του Saber. Το σημαντικότερο, όμως, είναι αν όντως έτσι έχουν τα πράγματα...



Σκηνοθετικά η ταινία με μπέρδεψε αρκετά. Δεν μπορώ να χαρακτηρίσω με απόλυτη σιγουριά το αν αποκομίζεις θετικά ή αρνητικά στοιχεία από αυτόν τον τομέα. Από τη μία, έβλεπες μια φοβερή προσαρμογή των βασικών μας ηρώων(των τρωκτικών) στο ρόλο που θα έπρεπε να παίξουν σε μια ημίαιμη action movie. Ο δημιουργός τους είχε βάλει τα δυνατά του, στον υπολογιστή που χειριζόταν, για να τους δώσει την σωστή κίνηση και τοποθέτηση στο χώρο. Σαφώς, σε αυτό συνεισφέρει και το σενάριο της ταινίας για το οποίο θα μιλήσουμε αμέσως μετά. Από την άλλη τώρα, παρατηρούσε κανείς σε πολλά σημεία κάποιες προχειροδουλειές και μια χαμηλή ποιότητα στα σκηνικά. Το γεγονός αυτό ήταν σαν να σε γύριζε κάποια χρόνια πίσω στον τομέα των γραφικών. Αυτό που θέλω να πω είναι οτι εφόσον εμπλέκεις στην ταινία σου και χρησιμοποιείς ευρέως τεχνολογίες όπως τα PDAs, το Wireless Internet και έννοιες όπως το Internet of Things, λογικό είναι ο θεατής να επιθυμεί αυτή την επίδραση της τενχολογίας να την δει αποτυπωμένη και στα υπόλοιπα μέρη του σκηνικού και όχι απλά και μόνο για να δοθεί η εικόνα του σύγχρονου εργαστηρίου να παρουσιάζεται, για παράδειγμα, ένα...κατασκεύασμα που μοιάζει με σωλήνα με ένα αυτοκόλλητο χημικού κινδύνου πάνω του.



Ως προς το σενάριο, μπορούμε να πούμε ευθέως ότι ακολουθεί την πεπατημένη..! Πολλές ατάκες, αδρεναλίνη σε υψηλά επίπεδα, αγωνία, ένας έρωτας στα σκαριά, κατασκοπεία, υψηλή τεχνολογία, φοβερές ικανότητες-διανοητικές και σωματικές- κτλ, συνθέτουν το συνολικό πλαίσιο του φιλμ. Όλα αυτά όμως δεν το κάνουν καθόλου βαρετό. Ίσα-ίσα που και έξυπνο χιούμορ έχει και άλλον χαρακτήρα σαν ταινία. Μπορεί να θεωρείτε αρνητικό παράγοντα τον κύκλο "Φάση 1(Αρχή):Ο καλός θριαμβεύει με μια πρόσκαιρη επιτυχία. Φάση 2(Μέση): Ο καλός και το κοινό όφελος βρίσκεται σε κίνδυνο. Φάση 3(Τέλος):Το καλό νικά". Παρόλ' αυτά, όμως, το status quo των action movies θεωρώ οτι σωστά επικρατεί με τον τρόπο που επικρατεί.



Για την ηθοποιία και τις φωνές: Αν παρατηρήσατε, στην ταινία παίζει ο Zach Galifianakis τον οποίο είχαμε δει στο Hangover. Έχει πολύ ωραία προσαρμογή στον συγκεκριμένο ρόλο και αποδεικνύει περίτρανα ότι χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή σαν ηθοποιός.Βέβαια, ο συγκεκριμένος ρόλος δεν τον αφήνει να ξεδιπλώσει το ταλέντο του απόλυτα, αλλά αυτό δεν σημαίνει τίποτα. Το casting των φωνών ήταν και αυτό πολύ εύστοχο. Δεν υπήραν άρχηστοι ρόλοι ή χαρακτήρες. Ομολογούμε, οτι αυτός ο τομέας αξίζει τα συγχαρητήρια μας..!



Η μουσική, νομίζω, οτι θα αρέσει στους περισσότερους. Ακούγονται mainstream beatάκια όπως τα "Don't Cha" και "Just Dance", αλλά και το κλασσικό χορωδιακό κομμάτι "O Fortuna" από την "Carmina Burana". Όλα τα κομμάτια που ακούγονται μπαίνουν στα σωστά σημεία και παντρεύονται πολύ όμορφα με την εκάστοτε σκηνή.



Για να κλείσουμε, λογικά θα πρέπει να σας κάνω την τελική μου πρόταση...Επειδή δεν ξέρω, ειλικρινά, όμως τι να προτείνω θα σας πω το εξής:

• Να την δείτε με "άνεση".

• Νοικιάστε τη, καλύτερα, ή επιλέξτε τον κινηματογράφο με το φθηνότερο εισιτήριο(για να μην χάσετε την αίσθηση του dolby surround..!)

"Guinea pigs gone wild motherfuckers!!!"

Προσωπική βαθμολογία:

Review by Sanm

Up (2009)

directors: Pete Docter, Bob Peterson

writers: Pete Docter, Bob Peterson, Thomas McCarthy

starring: Edward Asner, Christopher Plummer, Jordan Nagai, Bob Peterson

genre: Animation, Adventure, Comedy, Family

Η νέα ταινία της Pixar αν και με εγκληματική, μπορώ να πω, καθυστέρηση τριών μηνών ήρθε επιτέλους στην Ελλάδα. Αλλά στα της ταινίας:

Όλα ξεκινάν όταν ο 78άχρονος Carl Fredricksen δένει στο σπίτι του χιλιάδες μπαλόνια και απογειώνεται με σκοπό να εκπληρώσει το όνειρο και να εξερευνήσει της ερημιές της Νότιας Αμερικής. Λίγο αφότου όμως έχει απογειωθεί αντιλαμβάνεται ότι δεν είναι μόνος του στο ταξίδι καθώς ένας επίμονος 8άχρονος προσκοπάκος ονόματι Russel έχει ξεμείνει στην εξώπορτά του. Μαζί λοιπόν θα ζήσουν την μεγάλη περιπέτεια και σε συνδυασμό με 2 ξεκαρδιστικά ζώα που θα βρούν στο δρόμο τους θα κληθούν να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους και τις δυσκολίες που τους κρύβει η τύχη και το παρελθόν…

Τα πολλά λόγια περισσεύουν και το μόνο που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι το πρώτο Όσκαρ δόθηκε και είμαι σίγουρος ότι αν στη θέση των ψηφιακών χαρακτήρων ήταν κανονικοί ηθοποιοί θα μπορούσαμε να μιλάμε για την ταινία που θα σάρωνε τα βραβεία. Αλλά αυτή είναι και η κατάρα των Animation films.

Η ταινία αυτή δεν αποτελεί αυτό που οι περισσότεροι περιμένετε, δεν είναι μια ανάλαφρη περιπέτεια ενός συμπαθούς γεράκου και ενός στρουμπουλού προσκόπου. Είναι κάτι πολύ παραπάνω. Οι χαρακτήρες έχουν ένα καταπληκτικό υπόβαθρο το οποίο προσωπικά μου δημιούργησε από τα πρώτα λεπτά ένα ξεχωριστό δέσιμο με τους πρωταγωνιστές, κάτι που ακόμα και ταινίες με κανονικούς ηθοποιούς δύσκολα σου δημιουργούν. Εκτός αυτού όμως τα νοήματα που η ταινία δε σταματάει να περνάει είναι απίστευτα και εξαίσια διατυπωμένα όπως ασφαλώς μόνο η Pixar ξέρει να διατυπώνει.

Και μετά αρχίζει η περιπέτεια! Καταπληκτικό χιούμορ για μικρούς και μεγάλους, φρέσκο και πρωτότυπο, ποτίζει κάθε διάλογο και κάθε σκηνή δημιουργώντας την ταινία και τους χαρακτήρες που σίγουρα ο θείος Walt θα περίμενε ως συνέχεια του εξαιρετικού Wall-e. Μόνο που αυτή η ταινία ανεβαίνει αρκετά σκαλιά πάνω από την ιστορία του συμπαθούς ρομπότ και ταυτόχρονα ανεβάζει τα στάνταρ και τις προσδοκίες που έχουμε από την Pixar.

Τα γραφικά και τα σκηνικά της ταινίας είναι τέλεια όπως όλοι περιμέναμε και η μουσική της είναι άψογη με το κλασσικό Habanera να κυριαρχεί στο soundtrack.

Εν κατακλείδι η ταινία αποτελεί μια συγκινητική και ταυτόχρονα ξεκαρδιστική περιπέτεια που αποδεικνύει ότι το είδος προσφέρετε και έχει την προοπτική για μεγάλα πράγματα στο μέλλον και για ακόμα μεγαλύτερα δημιουργήματα. Αν και την είδα σε 2D ήταν ένα αριστούργημα. Φαντάζομαι ότι σε 3D πολλά σημεία θα δείχνουν πολύ καλύτερα και πολύ πιο θεαματικά. ‘Όπως και να έχει όμως μέχρι στιγμής το Up αποτελεί μια από τις καλύτερες αν όχι τη καλύτερη ταινία Animation που έχω δει. Μη την χάσετε!!

Καλή προβολή!!

Personal Rating:

Review by Gamapi

Ice Age: Dawn Of The Dinosaurs (2009)

director: Carlos Saldanha, Mike Thurmeier

writers: Peter Ackerman, Michael Berg, Yoni Brenner

starring: Ray Romano, John Leguizamo, Dennis Leary, Queen Latifah

genre: Adventure, Animation, Comedy, Family

Φαντάζομαι ότι δεν χρειάζεται να σας συστήσω ούτε το Ice Age, αλλά ούτε και τους ήρωές του..! Σας είναι αρκετά οικείοι από τα animations Ice Age (2002) και Ice Age: The Meltdown (2006). Για όσους, δυστυχώς, δεν έχουν δει τα προηγούμενα δύο φιλμάκια(να τα δείτε οπωσδήποτε..!) μπορούμε να αναφέρουμε το γενικό πλαίσιο στο οποίο κινείται το εν λόγω «τρίπτυχο»: 16000-20000 χρόνια πριν από την εποχή μας, ο κόσμος μας είναι ακόμα καλυμμένος με πάγους. Σε αυτό το περιβάλλον, λοιπόν, έπειτα από κάποιες περίεργες συνθήκες δημιουργείται ένα «νομαδικό» κοπάδι πολύ διαφορετικό από τα άλλα. Καταλήγει να αποτελείται από 2 μαμούθ(τον Manny και την Ellie), 1 βραδύποδα,(το Sid) 2 πόσουμ(τον Crash και τον Eddie), 1 τίγρη(τον Diego) και 1 σκιουράκι(τον Scratte)-με μια αξιοσημείωτη ψύχωση..!. Η παρέα αυτή μπλέκεται συνεχώς σε επικίνδυνες και, παράλληλα, ξεκαρδιστικές περιπέτειες. Η ιστορία μας όμως:

Ο Manny και η Ellie περιμένουν, πλέον, το μωράκι τους. Όλα τα φαινόμενα που θα παρατηρούσαμε σε ένα φυσιολογικό ζευγάρι, είναι άκρως εμφανή και σε αυτούς. Ο Sid καταλαβαίνει ότι πλέον δεν μπορεί να είναι μέλος της οικογένειας αυτής. Ξαφνικά, συμβαίνει το αναπάντεχο: βρίσκει 3 αβγά δεινοσαύρων. Παριστάνει ότι είναι η μαμά τους και προσπαθεί να τα φροντίζει όσο πιο πολύ μπορεί, ακόμα και όταν τα δεινοσαυράκια γεννήθηκαν. Όμως, όταν η πραγματική τους μαμά εμφανίζεται και παίρνει και τους 4 μαζί της στον υπόγειο κόσμο των δεινοσαύρων, μια ατελείωτη περιπέτεια αρχίζει..!

Η ταινία είναι, κατά την γνώμη μου, η καλύτερη από τις 3, και από άποψη χιούμορ, αλλά και από άποψη υπόθεσης. Περιέχει τεράστια ποικιλία «αστείων» που πηγάζουν από πολλούς τομείς: καθημερινότητα, ταινίες κατασκοπείας, στερεότυπες φράσεις περί οικογένειας που έχουν χιολιοεπαναληφθεί σε άλλες απόπειρες ταινιών κτλ. Ειλικρινά, γελούσες πολύ, αβίαστα και συχνά..! Βέβαια, στα πλαίσια του χιουμοριστικού αυτού τομέα θα μπορούσαμε να εντάξουμε και το σύνολο των «γελοίων» κινήσεων που έκαναν οι χαρακτήρες και έδιναν άλλη δυναμική στην ταινία. Απλά, τονίζω πάλι, ότι θα μείνετε απόλυτα ευχαριστημένοι με το επίπεδο του χιούμορ που διατηρεί. Δεν είναι, άλλωστε, περίεργο που κάποιες φορές μπορούσες να ακούσεις γέλια από την μια άκρη της αίθουσας ως την άλλη.(!)

Από την πλευρά των γραφικών, παίρνει σχεδόν άριστα. Είχε πολύ όμορφα τοπία, παραμυθένιους τόπους και πολύ όμορφη κίνηση ηρώων. Γέμιζε το μάτι σου και σε έκανε να ταξιδεύεις μαζί της μέσα σε όλη αυτή την μαγεία στην οποία κατάφερνε να σε «παγιδεύσει». Είχε δοθεί μεγάλη προσοχή σε λεπτομέρειες αναφορικά με τις συνθήκες που πιθανόν επικρατούσαν στην εποχή, αλλά και γενικά σε όλα τα σκηνικά.(Ειδικά ο κόσμος των δεινοσαύρων ήταν καταπληκτικός).

Στην περίπτωση που την επιλέξετε, σας εγγυώμαι 94’ πολύ γέλιου..! Είναι σίγουρο..! Η γκάμα αυτή, του χιούμορ, που χρησιμοποιείται δεν νομίζω να μην σας καλύψει. Ελπίζω να την ευχαριστηθείτε πολύ..!

Καλή προβολή και ξαναμιλάμε..!

Προσωπική Βαθμολογία:

Review by Sanm

WALL-E (2008)

director: Andrew Stanton

writers: Andrew Stanton, Pete Docter, Jim Reardon

starring : Ben Burtt, Elissa Knight, Jeff Garlin

genre : Adventure, Animation, Family, Sci-Fi

Ιστορία :

Στο μέλλον, η Γη έχει γεμίσει απο σκουπίδια, οι άνθρωποι έχουν φύγει στο διάστημα μέχρι νεοτέρας, και το χάος στον πλανήτη έχει επιστρατευτεί για να συμμαζέψει ένα μικρό ρομπότ συλλογής και συμπίεσης απορριμμάτων, ο Wall-e. Τη μονοτονία στη ζωή του σπάει η επίσκεψη ενός άλλου, ανιχνευτικού, ρομπότ, της Eve, την οποία ο Wall-e ερωτεύεται. Όταν όμως η Eve φεύγει για το διαστημόπλοιο των ανθρώπων, ο Wall-e αναγκάζεται να την ακολουθήσει, μπλέκοντας έτσι σε μια μεγάλη περιπέτεια..

Κριτική :

Το Wall-e είναι ο πιο πρόσφατος καρπός της αξιόλογης, σε γενικές γραμμές, συνεργασίας της Disney με την Pixar. Με το Ratatouille να έχει βάλει αρκετά ψηλά τον πήχη, η δημιούργια μιας-τουλάχιστον-εξίσου καλής ταινίας ήταν επιβεβλημένη. Κι έχω την αίσθηση οτι το στοίχημα κερδίθηκε, και με το παραπάνω. Ας δούμε πως τα πήγε στους επιμέρους τομείς.

Η σκηνοθεσία είναι πάρα πολύ καλή, και σε συνδυασμό με την εξαιρετική δουλειά της Pixar στο animation, όπως εξάλλου στις περισσότερες ταινίες της, δημιουργούν αρκετές πολύ καλές σκηνές, όπως η αρχική σκηνή της ερημωμένης, γεμάτης σκουπίδια πόλης που είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Η μουσική της ταινίας απο την άλλη είναι επίσης πολύ καλή, και μάλιστα περιέχει αρκετά κλασικά κομμάτια, όπως το “La vie en rose”, το “Also Sprach Zarathustra” της Οδύσσειας του Διαστήματος, αλλά και κάποια κομμάτια απο παλιά μιούζικάλ, τα οποία βοηθούν ωστε η διάθεση να γίνεται από γλυκά μελαγχολική μέχρι χαρούμενη.

Το σενάριο είναι απο τα καλύτερα που έχει δημιουργήσει η Pixar, διασκεδαστικό, ρομαντικό, περνάει τα μηνύματα για την καταστροφή του περιβάλλοντος και την αδράνεια του ανθρώπου με σαφή, σχεδόν καυστικό, τρόπο, χωρίς όμως να καταφεύγει σε γραφικότητες, κάτι που θεωρείται κατόρθωμα με τη συγκεκριμένη θεματολογία. Ισορροπεί άψογα ανάμεσα στην ζεστασιά και τον ρομαντισμό που εκπέμπει η ιστορία του Walle και της Eve, καθως και τον προβληματισμό για την παράλληλη ιστορία των ανθρώπων, χωρίς να αδικεί κάποια απο τις 2. Το πιο εντυπωσιακό όμως, είναι οτι προκαλεί τόσα συναισθήματα με ελάχιστους διαλόγους, ειδικά τα ρομπότ μιλούν ελάχιστα εκτός απο τον αυτόματο πιλότο. Χαρακτηριστικό είναι οτι ο πρώτος διάλογος γίνεται μετά απο περίπου 22 λεπτά, στα οποία έχεις γελάσει αλλά και συγκινηθεί χωρίς να ακουστεί κουβέντα, πραγματικά σπουδαίο κατόρθωμα.

Όσον αφορά τους χαρακτήρες, αυτός που μονοπωλεί σχεδόν το ενδιαφέρον δεν είναι άλλος απο τον Walle. Μια από τις πιο συμπαθητικές φιγούρες που έχει δημιουργήσει η Pixar, το λιγομίλητο, και παραδόξως συναισθηματικό, ρομποτάκι δίνει σε κάθε εμφάνιση του απο ένα μικρό σόου. Με τη συμπεριφορά μικρού παιδιού, και την απίστευτη εκφραστικότητα μέσα απο τις κινήσεις του, σε κερδίζει απο την πρώτη στιγμή. Δεν είναι υπερβολή να πω οτι τα τζαμάκια του Walle, είναι απο τα πιο εκφραστικά μάτια που έχω δει. Από την άλλη, η αυστηρή και πιστή στο καθήκον Eve, δημιουργεί μια όμορφη αντίθεση με τον Walle, και προκαλεί την απολαυστική αμήχανη συμπεριφορά του.

Τελικό συμπέρασμα : Η ταινία αποτελεί ένα απο τα καλύτερα δημιουργήματα της Pixar, και σημείο αναφοράς στα κινούμενα σχέδια γενικότερα. Όσοι φαν του είδους δεν το έχουν δει ακόμα νομίζω ότι επιβάλλεται, αλλά και εκτός απο αυτούς, πιστεύω οτι η ταινία θα ικανοποιήσει οποιονδήποτε την δει χωρις προκατάληψη και άρνηση. Χαλαρώστε, και αφήστε τον συμπαθέστατο Walle να σας ταξιδέψει..

Πίσω από τις κάμερες :

* Ο ήχος του ανέμου της ερειπωμένης Γης, δημιουργήθηκε ηχογραφώντας τον ήχο απο τους καταρράχτες του Νιαγάρα.

* Οι δημιουργοί ζήτησαν τη γνώμη του διευθυντή φωτογραφίας πολλών κανονικών ταινιών, Roger Deakins, σχετικά με το φωτισμό και τον τρόπο που έπρεπε να δημιουργηθούν μερικές σκηνές.

* Η ταινία είναι αφιερωμένη στον 27χρονο Justin Wright, έναν σχεδιαστή της Pixar που πέθανε από έμφραγμα.

Προσωπική βαθμολογία:

Review by Harvester

Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009)

director: Shawn Levy

writers:  Robert Ben Garant, Thomas Lennon

starring: Ben Stiller, Amy Adams, Owen Wilson, Hank Azaria, Robin Williams, Bill Hader

genre: Adventure, Comedy, Family, Fantasy







Ο Larry Daley (Ben Stiller) όντας πλέον επιτυχημένος επιχειρηματίας στη βιομηχανία φακών σπεύδει να βοηθήσει τους παλιούς του φίλους οι οποίοι μεταφέρονται στο μεγαλύτερο μουσείο του κόσμου και μπλέκονται σε μια μάχη για τη κυριαρχία του κόσμου. Έτσι αρχίζει μια τρελή περιπέτεια για να σώσουν την υφήλιο από τις ορδές του φαραώ Kahmunrah (Hank Azaria).



Ένα είναι σίγουρο. Ο Ben Stiller έχει αλλάξει ριζικά το στυλ του. Αν αυτό είναι για καλό και για κακό ο χρόνος θα το δείξει γιατί μέχρι στιγμής τα δείγματα είναι αμφιλεγόμενα. Το Tropic Thunder για παράδειγμα είναι μια ταινία που απόλαυσα. Αντίθετα η δεύτερη νύχτα του μουσείου είναι μια ταινία που πραγματικά με απογοήτευσε.



Το πιο δύσκολο βέβαια απ’ όλα ήταν να την κατατάξω σε κάποια κατηγορία. Κωμωδία ήταν ελάχιστα, εκτός και αν θεωρείτε τα χαστούκια με μαϊμούδες ακόμα αστεία. Ρομάντζο σίγουρα δεν ήταν καθώς το ειδύλλιο μεταξύ του Ben Stiller και της Amy Adams αναπτύσσεται μάλλον βιαστικά. Δράσης τότε; Μάλλον παιδικό δράσης θα ήταν η σωστότερη ταμπέλα.



Η σκηνοθεσία και η κάμερα ακολουθούν τη γραμμή που επιτάσσουν οι νέες αμερικάνικες κωμωδίες σε συνδυασμό με το κλασσικό στυλ του Stiller. Πολλές σκηνές που κουράζονται και μια προσπάθεια για τη στήριξη ενός σεναρίου που είναι επιεικώς αδύναμο.



Στο τομέα της ηθοποιίας βέβαια μπορώ να πω ότι έγινε φιλότιμη προσπάθεια, κάτι βέβαια που το μεγάλο καστ απαιτούσε. Μεγάλος πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Hank Azaria. Μέσα από τους 3 ρόλους που ερμηνεύει καταφέρνει να κλέψει την παράσταση με τις ατάκες του. Κορυφαία στιγμή κατά τη γνώμη μου η σκηνή με τον Darth Vader(!!). Ωραία ερμηνεία δίνει και η ταχέως ανερχόμενη Amy Adams στο ρόλο της Amelia Earhart που εντυπωσιάζει με τη γλυκύτητά της και την προφορά της. Τέλος στα γνωστά του επίπεδα κυμαίνεται και ο Owen Wilson στο ρόλο της μινιατούρας cowboy.



Εν κατακλείδι λοιπόν, η ταινία δεν αξίζει ούτε σε DVD. Εγώ προσωπικά έκλαιγα τα λεφτά μου, αλλά γούστα είναι αυτά, έτσι αν έχετε δει την πρώτη και σας άρεσε τότε δείτε και αυτή γιατί είναι σίγουρα καλύτερη. Αν βέβαια θέλετε να πάτε τα παιδιά σας σε μια ταινία τότε η Νύχτα στο μουσείο είναι η καλύτερη επιλογή αυτή την περίοδο. Αλλά αν είστε ενήλικος τότε μην διανοηθείτε να δώσετε 8 ευρώ για αυτή τη ταινία.

Personal Rating:

Review by Gamapi

Coraline (2009)

director: Henry Selick

writer: Henry Selick,Neil Gaiman (book)

starring: Dakota Fanning, Teri Hatcher, Jennifer Saunders, Keith David, Ian McShane

genre: Animation, Adventure, Family, Fantasy







Οι ταινίες animation έχουν αποκτήσει τελευταία όλο και μεγαλύτερη αποδοχή από το ευρύτερο ενήλικο κοινό. Πια δεν πάνε σινεμά μόνο τα παιδάκια για να δούνε Disney αλλά πολύ σοβαρές ταινίες εμφανίζονται με πλαστικούς ή ζωγραφισμένους πρωταγωνιστές. Φέτος μόνο είδαμε πολλά φιλμ τα οποία απευθύνονταν είτε καθαρά σε ενήλικους είτε σε όλες τις ηλικίες με διαφορετικά στοιχεία για τη καθεμία. Απλά να αναφέρω μερικά ονόματα: Waltz im Bashir, Madagascar 2, Wall-e, Bolt και φυσικά τα αναμενόμενα Ice Age 3 και 9.



Το Coraline μας λέει την ιστορία μιας μικρής ηρωίδας η οποία έχοντας βαρεθεί την ζωή της με τους πληκτικούς και πολυάσχολους γονείς της, βρίσκει μια μικρή πόρτα που οδηγεί σε μια διάσταση, μέσα στην οποία όλα είναι ονειρικά και όπως ακριβώς θα ήθελε να είναι η ζωή της. Μια μητέρα που μαγειρεύει λουκούλλεια γεύματα, ένας πατέρας καλλιτέχνης και όλα αυτά με την μικρή παραξενιά ότι όλοι έχουν κουμπιά αντί για μάτια. Σύντομα όμως η Coraline θα καταλάβει ότι αυτή η χώρα των θαυμάτων είναι πολύ μακριά από τον παράδεισο που ονειρευόταν.



Πραγματικά, αν έβλεπα αυτή την ταινία 10 χρόνια πριν, θα είχα σίγουρα τους χειρότερους εφιάλτες. Η ταινία από τη αρχή σε βάζει σε μια καταπληκτική ατμόσφαιρα μυστηρίου με ένα εκπληκτικό animation του στυλ Νεκρής νύφης. Φυσικά δε περίμενα τίποτα λιγότερο από τον σκηνοθέτη του αριστουργήματος του είδους, του Εφιάλτη τη νύχτα των Χριστουγέννων. Πολλές φορές είχα την αίσθηση ότι αντί για ταινία έπαιζα ένα πάρα πολύ καλό Adventure game με μυστήρια και πολύ καλοδουλεμένους γρίφους.

Όμως κάτι δε πάει καλά με το σενάριο της ταινίας. Δε μου φάνηκε αρκετά δεμένο και παρόλο που αποτελείτε από πολλές εκπληκτικές σκηνές με ψυχεδελικά τεκταινόμενα η λύση του Θρίλερ περιορίζεται στο τελευταίο μισάωρο και μου φάνηκε ότι έγινε πολύ βιαστικά έτσι ώστε να τελειώσει η ταινία 20 ή και 30 λεπτά νωρίτερα.



Ένα πολύ δυνατό σημείο της ταινίας είναι η ποικιλία πολύ καλών και δουλεμένων χαρακτήρων. Ο παραμικρός ρόλος αποτελείται από πολύ καλά αναπτυγμένο και με μοναδικά στοιχεία χαρακτήρα.



Εν κατακλείδι, το Coraline είχε όλα τα υλικά για να γίνει ταινία σταθμός στο είδος αλλά έχασε το στοίχημα στα σημεία. Σίγουρα όμως είναι μια ταινία που αξίζει να δείτε και σίγουρα θα περάσετε παραπάνω από καλά αν είστε λάτρης του animation.



Καλή προβολή!!

Προσωπική βαθμολογία:

Review by Gamapi

Hannah Montana: The Movie (2009)

director: Peter Chelsom

writer: Dan Berendsen

starring: Miley Cyrus, Billy Ray Cyrus, Vanessa Williams

genre: Family, Music

Let me begin by saying, this film was not made for me. I am not its audience. But that doesn’t mean that I can’t see what’s the whole fuss over Hannah Montana. Why do little girls go crazy for her? Also as a reviewer you have to give your opinion on everything from great films to boring films and to silly school girl stuff.

The film is about Miley Stuart/Hannah Montana (Miley Cyrus) and how her double life of being pop star and little girl is making her be a bad girl and acting out. The media are after her and want to find out Hannah Montana's secret. After her terrible moods, her dad (Billy Ray Cyrus) has the idea that a trip to grandmas and her roots will do the trick. But the media is still on her trail. Then the film drastically changes gear for no reason and now its Hannah job to save the town from the big bad corporation out to make a mall in the great meadows of her granny’s hometown. She finally does save the town and accepts her life as living the best of both worlds At the same time the whole town finds out who she is and accepts it and will keep the secret safe.

The whole film is about a secret. Which the audience knows already the secret but her world doesn't . Seems like the stupidity with Clark Kent and Superman don’t people see the resemblance of Hannah Montana and Miley Stuart. Another problem is the films humor. The best kid’s films are the ones that can make adults laugh like Finding Nemo. Humor is non existent in a few words and any drama scenes are a let down. Of course due to how stupid Hannah Montana is. My confusion is why little girls love her? Is Hannah Montana such interesting character? Not really. She possesses no interesting characteristics. Also why would anyone believe that a whole town would keep a secret like that. As if people our that kind and genuine in a world that is lead by greed and jealousy.

The one good thing about the film is that they don’t try to portray Hannah Montana as a whore. Our culture today has gone to these lengths were fashion and society need to make public figures sexy. So little girls can be jealous of people like Paris Hilton. But what did I expect from the Disney channel. They will never cross that line but they will allow children to follow a girl who sings terrible music, who continuously ends up in moronic situations and lets little girls think that it’s correct to live double lives. Don’t we all know that double lives only lead to trouble.

Like a said in the beginning this film was not for me. But I still can’t understand why children would be a fan of this. Hope one day they will realize how amateur and lame Hannah Montana is. I don’t advise any parent to let their kids see Hannah Montana there is far better entertainment for children out there. Aliens vs Monsters is far better choice in family entertainment. Even watching Power Rangers would be quite better.

Personal Rating:

 Review by Paul